Browse By

Charles Baudelaire: XXXIX. Σ’εκείνη που είναι πολύ χαρωπή

Ἡ κεφαλή σου, ὁ ἀέρας, ἡ χειρονομία,
εἶν’ὄμορφα σὰν ἕνα τοπίο ὄμορφο·
τὸ γέλιο παίζει στὸ δικό σου πρόσωπο
σὰν δροσάνεμο μὲς σ’οὐράνια αἰθρία.

Ἡ περαστικὴ θλίψις π’ἀκραγγίζεις
ἀπὸ τὴν ὑγεία τυφλώνεται
π’ἀπ’τοὺς ὤμους καὶ τοὺς βραχίονες
ὅπως μία λάμψις ἀναβλύζει.

Τὰ χρώματα, ἐκκωφαντικά, αἰόλα,
που σπιλώνεις τὰ ἐνδύματά σου
στῶν ποιητῶν τὸ πνεῦμα βάζου’
ἑνὸς ἄνθινου χοροῦ τὴν εἰκόνα.

Τὰ τρελλὰ αὐτὰ φουστάνια σύμβολο   
εἶναι τῆς παρδαλῆς σου νόησης·
τρελλή ποὺ μ’ἔχεις παλαβώσει,
σὲ μισῶ τόσο, ὅσο καὶ σ’ἀγαπῶ!

Κάποτε μέσα σὲ ὥριο κῆπο
ὅπου ἔσυρα τὴν δική μου ἀτονία,
ἔνιωσα, τὸν ἥλιο, σὰν εἰρωνεία,
νὰ μοῦ κατασκίζῃ τὸ στῆθος·

κ’ἡ ἄνοιξη κ’ἡ χλωρίδα τόσο
ταπεινώσανε τὴν καρδιά μου,
ποὺ τιμώρησα ἐπὶ ἑνὸς ἄνθους
τὴν θρασύτητα αὐτὴ τῆς Φύσεως.

Ἔτσι κἀγὼ μία νύχτα θἄθελα
ὅταν ἡ ἐνήδονη ὥρα κρούῃ,
πρὸς τοῦ προσώπου σου τὰ πλούτη,
ὡσὰν δειλός, νὰ συρθῶ ἀθόρυβα,

γιὰ νὰ παιδέψω τὴ λαρή σου σάρκα
νὰ σημαδέψω τὸν σ’γχωρεμένο κόλπο σου,
καὶ νὰ κάνω στὴν ἔκπληκτο λαγόνα σου
πληγὴ πλατιὰ καὶ κυφαλέα,

καὶ, ὁποία γλυκύτης ἰλίγγου!
Μέσ’ἀπ’τὰ γαῦρα τοῦτα χείλια,
τόσο ἀστραφτερά καὶ τόσο ὥρια
νὰ ἐγχύσω τὸ φαρμάκι μ’, ἀδερφή μου!

vincent_vidal-young_lady_saying_the_rosary

[απόδοση: Γ.Α.Σιβρίδης]

Σχόλια

σχόλια