Browse By

Saint-John Perse: Εξορία (1942)

Πύλες ἀνοιχτές στὶς ψάμμους, πύλες ἀνοιχτὲς στὴν ἐξορία,
Τα κλειδιὰ στοὺς φαροφύλακες, καὶ τὸ τροχιό ἄστρο ζωντανὸ πάνω στὴν πέτρα ἀπ’τὸ κατώφλι:
Οἰκοδεσπότα μου, ἄφετέ μου τὸ γυάλινό σας σπίτι μὲς τὶς ψάμμους…
Τὸ γύψινο Θέρος ἀκονίζει τὰ λογχωτά του σίδερά μὲς τὶς πληγές μας,
Ἐκλέγω ἕναν τόπο ὁλόπυρο καὶ μηδαμινό σὰν τὸ ὁστεοφυλάκιο τῶν ἐποχῶν,
Καὶ, πάνω σὲ ὅλες τὶς ἀμμουδιὲς τοῦ κόσμου αὐτοῦ, τὸ πνεῦμα τοῦ θεοῦ ποὺ καπνίζει ἐρημώνει τὴν στρώση του ἀπό ἀμίαντο.
Οἱ σπασμοὶ τῆς ἀστραπῆς εἶναι γιὰ τὴν ἔκσταση Ἡγεμόνων ἐν Ταυρίδι.

[. . .]

«…Συντακτικό τῆς ἀστραπῆς! ὦ ἀγνή διάλεκτος τῆς ἐξορίας! Μακρινή εἶναι ἡ ἄλλη ὄχθη ὅπου τὸ μήνυμα λάμπει:
« Δύο μέτωπα γυναικεῖα κάτω ἀπὸ τὴν τέφρα, τὸν ἴδιο δείκτη δεξιωμένα• δύο φτέρουγες γυναικεῖες στὰ καφασωτά, ἀπὸ τὴν ἴδια πνοή γεννημένες…
« Κοιμηθῆτε αὐτὴν τὴ νύχτα, κάτ’ ἀπὸ τὸ μεγάλο δένδρο ἀπὸ φώσφορο, ὦ καρδιὰ δεομένης κάπου στὸν κόσμο, ὦ μάνα τοῦ Ὀστρακισμένου, πότε μὲς στὰ γυαλιά του θαλάμου τυπώθηκε το πρόσωπό του;
« Καὶ σύ, πιὸ σβέλτος κάτ’ ἀπὸ τὴν ἀστραπή, ὦ σὺ πιὸ σβέλτος νὰ σκιρτήσεις στὴν ἄλλην ὄχθη τῆς ψυχῆς σου, σύντροφο τῆς δύναμής σου καὶ ἀδυναμία τῆς δύναμής σου, σὺ ποὺ ἡ πνοὴ στὴ δική σου ἦταν γιὰ πάντα ἀναμεμειγμένη,
« Θὰ καθίσεις ἀκόμη πάνω στὴν ἔρημη κλίνη σου, μὲς στὴν ἀνατρίχιαση τῆς γυναικεῖας σου ψυχῆς;
«Ἡ ἐξορία δὲν εἶναι χθεσινή! Ἡ ἐξορία δὲν εἶναι χθεσινή!.. Μίσησε, ὦ γυναίκα, κάτ’ἀπὸ τὴν στέγη σου ἕνα ἄσμα πτηνοῦ τῆς Βαρβαρίας…
« Δὲν θἀκούσεις διόλου τὴν καταιγίδα μακριὰ νὰ πολλαπλασιάζει τὴν πορεία τῶν βημάτων μας δίχως ἡ γυναικεῖα σου κραυγὴ, μὲς στὴ νύχτα, νὰ προτρέπῃ ἀκόμη πάνω στ’ἀλώνι σου τὸν ἀιτὸ ποὺ ἰσοδυναμεῖ μὲ τὴν εὐτυχία!»
…Σώπασε, ἀδυναμία, καὶ σύ, νυφικό ἄρωμα μὲς στὴ νύχτα ὅπως τἀμύγδαλο τὸ ἴδιο τῆς νύχτας.
Παντοῦ πολύπλαγκτη πάνω στὶς ἀμμουδιὲς, παντοῦ πολύπλαγκτη πάνω στὶς θάλασσες, σώπασε, γλυκύτητα, καὶ σὺ παρουσία ἐξοπλισμένη μὲ φτέρουγες στὸ ὕψος τῆς σέλλας μου.
Θὰ ξαναπάρω τὴν πορεία μου στὴ Νουμιδία, ἀκλουθώντας τὴν ἀπαράλλαχτη θάλασσα… Οὐδεμία βερβένη στὰ χείλη, ἀλλὰ πάνω στὴ γλώσσα ἀκόμη, σὰν ἁλάτι, αὐτὴ ἡ μαγιὰ τοῦ παλαιοῦ κόσμου.
Τὸ νίτρο καὶ τὸ νάτριο εἶναι θέματα τῆς ἐξορίας. Οἱ σκέψεις μας δράμουν νὰ δράσουν πάνω σὲ στίβους ἀπὸ ὁστᾶ. Ἡ ἀστραπὴ μἀνοίγει τὴν κλίνη τῶν πιό ἀπέραντων σχεδίων. Ἡ καταιγίδα ματαίως μετακινεί τὰ ὅρια τῆς ἀπουσίας.
Ἐκεῖνοι ποὺ ἦσαν νὰ συναντήσουμε στὶς μεγάλες ἀτλαντικὲς Ἰνδίες, ἐκεῖνοι ποὺ ὀσφραίνονται τὴν καινούργια ἰδέα στὴ δροσιὰ τῆς ἀβύσσου, ἐκεῖνοι ποὺ φυσοῦν μὲς στὰ κέρατα στὶς πύλες τοῦ μέλλοντος
Γνωρίζουν ὅτι στὶς ψάμμους τῆς ἐξορίας φυσοῦν τὰ ὑψηλὰ πάθη τυλιγμένα ὑπὸ τὸ μαστίγιο τῆς ἀστραπῆς…
Ὦ Ἄσωτε κάτ’ ἀπὸ τἅλας καὶ τὸν ἀφρὸ τοῦ Ἰουνίου! Φύλαξε ζωντανή ἀναμέσο μας τὴν ἀπόκρυφη δύναμη τοῦ ἀσματός σου!
Ὅπως ἐκεῖνος ποὺ εἶπε στὸν ἀπεσταλμένο, καὶ εἶναι δῶ τὸ μήνυμά του: «καλύψατε τὸ πρόσωπο τῶν γυναικῶν σας• πλύνατε τὸ πρόσωπο τῶν γιῶν σας• καὶ ἡ ἐντολὴ εἶναι νὰ πλύνετε τὴν πέτρα στὰ κατώφλια μας… Θὰ σᾶς πῶ πιὸ κάτω τοὔνομα τῶν πηγῶν ὅπου, αὔριο, θὰ λούσουμε μία καθαρὴ μῆνιν.»

Κ’εἶν’ὥρα, ὦ Ποιητά, νἀποκυρήξῃς τοὔνομά σου, τὸ γένος σου, καὶ τὴν φυλή σου…

(απόδοση: Γ.Α.Σιβρίδης)

Σχόλια

σχόλια