Browse By

Samuel Taylor Coleridge : Kubla Khan

Στὸ Ζάναντου κεῖ ὁ Κούμπλαϊ Χὰν
γιὰ ἕνα δῶμα ἡδονῶν ἀπεφάνθη κραταιό:
Ὅπου ἔτρεχε ποτάμι ἱερὸ ὁ Ἄλφ
μέσ’ ἀπὸ σπήλαια ἀβυθομέτρητα στὸν ἄνθρωπο
κάτω σε μι’ ἀνήλια θάλασσα.

Δὶς πέντε μίλια γόνιμο ἔδαφος
μὲ τείχη καὶ μὲ πύργους κυκλώθηκαν στέφανο
κἀκεῖ ἦσαν κῆποι ποὺ σελάγααν μαίανδροι
χειμάρρων, ὅπου ἀνθίζαν μυροφόρα δένδρα
καὶ δῶ ἦσαν, ἀρχαία ὅσο κ’οἱ λόφοι, δάση
τυλίγοντας ἡλιόσπιλους ’πὸ πρασινάδα.

Ἄλλ’ὦ! Αὐτὸ τὸ βαθὺ ρομαντικὸ χάσμα ἔκλινε
κάτω στὸν χλοερό λόφο πρὸς ἕνα κέδρινο σκέπασμα!
Ἕνας ἀγριότοπος! Τόσο ἱερὸς καὶ μαγεμένος
ὅσο κάτωθε μιᾶς θολερῆς σελήνης ποὺ στοιχειώθηκε
’πὸ γυναίκα που οἰμώζει γιὰ τὸν ἐραστή της δαίμονα!
Κ’ ἀπ’ αὐτὸ τὸ χάσμα, μἀσταμάτητη ταραχὴ νὰ βράζει
ὡσὰν ἡ γῆ αὐτὴ σὲ σφιχτὲς βράκες νἀνέπνεε,
αἴφνης μία πανίσχυρη πηγή πετάχτη:
ἐν μέσῳ της μὲ διακοπές, γοργὰ ἔσκασαν
φαρδιά θρύμματα θολωτὰ ὡσὰν χαλάζι π’ἀναπηδᾶ
ἤ ἀποφλοιομένο σπόρο κάτω ἀπ’τὴ μυλόπετρα:
κ’ ἐν μέσῳ αὐτῶν τῶν βράχων ποὺ χορεύαν ἅπαξ διὰ παντός
ξεπετάχτη στιγμιαῖα ὁ ἱερὸς ποταμός
πέντε μίλια ἐλίσσοντας μὲ κίνηση λαβύρινθου
μέσα ἀπὸ δάσος καὶ κοιλάδα τὸ ἱερὸ ποτάμι ἔτρεχε,
κἔφτασε τὰ σπήλαια τἀβυθομέτρητα στὸν ἄνθρωπο
καὶ μὲ σάλο βυθίστη μέσα σἕναν ὠκεανὸ ἄψυχο
κ’ἐν μέσῳ τοὺ σάλου ὁ Κούμπλαϊ ἤκουσε ἀπὸ μακριά
προγονικές φωνὲς νὰ προφητεύουν πόλεμο!

Ὁ ἥσκιος τοῦ δώματος τῶν ἡδονῶν
ἔπλεε καταμεσὴς πάνω στὰ κύματα•
ὅπου ἠκούσθη μέτρο ἀνάμεικτο
ἀπὸ τὴν πηγὴ καὶ τὰ σπήλαια.
Ἦταν ἕνα θαῦμα ἑνὸς σχεδίου σπάνιου
ἕνα δῶμα ἡλιόβλητο μὲ σπήλαια πάγου.

Μιὰ δέσποινα μ’ἕνα ψαλτήριο
σ’ὄραμα κάποτε εἶδα:
Ἦταν μία παρθένος Ἄβυσσίνιος
καὶ στὸ ψαλτήριό της ἔπαιζε
ᾄδωντας γιὰ τ’Ὄρος Αμάρα.
Ἂν μπορούσα νὰ ξαναζήσω μέσ’ σἐμέ
τὴν ἀρμονία της καὶ τὸ ἄσμα,
σὲ τόσο βαθειὰ χαρὰ θα κέρδιζεν ἐμέ
ὥστε μὲ μουσική ἠχηρὴ και χρόνια
θὰ ἔκτιζα τὸ δῶμα στὸν ἀέρα
τὸ δῶμα το ἡλίοβλητο! Τὰ σπήλαια πάγου!
Κ’ὅσοι ἤκουσαν, πρέπει νὰ τὰ δοῦν κειπέρα
καὶ νὰ κράξουν : Φοβοῦ! Φοβοῦ!
Τὰ φλογερά του μάτια, τὰ λυτά μαλλιά του!
Ὑφάνατε ἕναν κύκλο γύρω του τρίς
Καὶ κλείσατε τὰ μάτια σας σὲ τρόμο ἱερό
Γιατί αὐτός ἔχει τραφῆ μὲ δρόσο μέλιτος
Καὶ το γάλα πιεῖ τῆς Παραδείσου.

[απόδοση: Γ.Α.Σιβρίδης]

Σχόλια

σχόλια