Αδέσποτον

 

(Fuga)

 dramatis personae:

ΠΟΙΗΤΗΣ                                                       ΚΟΡΗ

 

α΄

«Μύρο, μαστίχα, γιασεμὶ καὶ νάρδο,
σαφορὰ καὶ βανίλια, ἀπ’ ἕνα φόρτο
ἦσουν πλασμένη, λιπαρό, ὑπερπόντιο
ἀπὸ καρπούς, φύλλα, ἄνθη καὶ ἔλαια, προίκα
ὁλκάδων κοίλων καὶ τῆς τρικυμίας.
                                                                    —Τὰ μάτια σου αὔγαζαν γλυπτὰ τῶν τάφων
                                                                    καὶ ἔλεγαν, ἡ ἱστορία εἶν’ ἐπέκεινα, ὅπως
                                                                    στὴν φαλακρὴ ἔρημο ποὺ βρέχει ὁ θόρυβος,
                                                                    πρωί, ἀπὸ φανταστικὰ στρουθιὰ σὲ δένδρα     
                                                                    ἀφανή, σἀγεωγράφητη πορεία. 

β΄

»Τὰ μάτια σου στὰ μάτια μου σὰν βρέφος
ἀπὸ βυζί, σὰν βάρκα ἀπὸ ἀκρωτήριο
ἠπείρου κρέμονταν· στὸ ἴδιο σου βλέμμα
τὸ θάμβος ἀπ’ τὸ λάδι μιᾶς αἰθρίας,
ἑνὸς τόπου ἀχανοῦς, μἀκροβολίζετο…
                                                                    —Μὲ γέννησε ἡ μία εὐχή σου, ὅταν τὸ θέρος
                                                                    ηὗρε σταυρωτὰ τὸν χειμῶνα, ζύγιο,
                                                                    καὶ οἱ σπόροι πέτααν καὶ τἀβγὰ ὅλ’ ἀνοίγαν
                                                                    τῆς μνήμης καὶ στὸ στῆθος μι’ ἀδημονία 
                                                                    ἀνυπόφορη σὲ ἔλυε ἀπ ὅ τι ἐπίκαιρο…

γ΄

»Στὴν γεῦσι τῆς αἰθάλης ποιό πτολίεθρο
φρύγεται; στὴν ὀσμὴ τοῦ φυκιοῦ, ἡ νύχτα
σβήνει  τὸν  ὁρίζοντα,  καὶ  ἐξουσία
μόνη ἔμενε τοῦ ἐπιθαλαμίου σου ὁ ἵμερος,
νὰ μὲ κρατῇ μέσα στὸν ὄρχο τῶν ὑακίνθων!
                                                                    —Ὁ  κόρος  ἀπὸ  πένθη  μανδαρίνων
                                                                    μἄδειαζε τὰ φρένα, μὰ σὰν ψέμα
                                                                    ’γὼ τἄγαλμά σου θὰ φορτώσω, λεία
                                                                    νὰ ἄγω στῆς κοιλιᾶς μου τὸ ναό, τὸν ὕπερο
                                                                    ἐκεῖ τοῦ λουλουδιοῦ μου νὰ στολίσω!        

δ΄

»Πῶς, ὅταν στ’ ἅλας τῆς γῆς τὸ ἴδιο μου αἷμα
εἶναι  νἀποδοθῇ,  μὲ μιὰ φροντίδα
θὰ ἐτοίμαζές με, ἔτσι στὶς γλῆνες ὑμέναιο
φυλάσσες τὴν ὅψι μου, ὥστ’  ἂν φύγω,
νὰ μἔχεις μὲς στὰ σπλάχνα σου, γιὰ πάντα.
                                                                    —Καθὼς ἕνας θεὸς μὕφαινε τὰ φρένα
                                                                    καὶ ἦσουν μέτρο τῶν πάντων σὺ, μανία
                                                                    κυρίευε τὴν ψυχή μου, ὅ τι θρασύτερο
                                                                    εὕρισκα ’μπρός μου, νὰ τὸ τιμωρήσω,
                                                                    τὸ πρόσωπο καλυμμένο σὲ μάσκα.

ε΄

»Μὲς στοῦ σούρουπου τὴν γλυκειὰ βακχεία
σὰν ἕν’ ἄρωμα ἀπὸ κλειστὸ φυαλίδιο
σὲ σκιὲς νεφρίτη θὰ σἀναζητήσω,
ὅταν μορφές καταλλάσσονται τάχα
ἐπάνω σὲ λυγρὰ ἀπὸ λύθρους τράπεζα!
                                                                    —Μὲς στοῦ ποταμοῦ τὴν πηχτὴ ὑγρασία
                                                                    ἀνασαίνουν σκήνη ἀπὸ λαό ἀνίδεο·
                                                                    καὶ ἀπ’ τῶν παραθύρων τὰ φῶτα πίσω
                                                                    ζῶντες νεκροὺς δεξιοῦνται σὰν κατάρα·
                                                                    κἀγώ;  στῆς μέρας μὲς τἀποκαΐδια ἔπαιζα!

Ϛ΄

»Οὐρανοὶ ἀποδημητικοί! νωπή ἄσβεστος
τοῦ λυκαυγοῦς!  Καὶ ἕνα σχῆμα ὑφασμένο
σὰν τραγούδι, μὲς στὴν παλάμη ἐκράταα
μόνον, σκάριφο μελάθρου ποὺ θἄκτιζα,
σέ, ἀλλόκοτο ἀγρίμι, νὰ παγιδέψω!
                                                                    —Ὁ ποταμός, μὲ τἀποφάγια ἀνίερων
                                                                    γιορτῶν καὶ λύματα κακῶν ὀνείρων
                                                                    κύλαε παρὰ τοὺς πυλῶνες ἀπ’ ἅλας
                                                                    κυβερνείων, κἀγὼ ἐκκρεμής πῶς ἔμεινα
                                                                    ἀναμεταξύ ἀπωλείας καὶ κέρδους!

ζ΄

»Καὶ ἔλεγα: τὶς μέρες μου ἐπὰ στὸν ἥλιο
κτύπησα, σὲ ὕλη ἀμέριστον, ἀφοῦ ἕνα
πρόσωπο περιγράφεται μεριάζοντας
τὸ ἰξῶδες φῶς· μιὰ πεταλοῦδα, πλέον
τοῦ φωτός δυσόρατη, πάντοτε νεογνός.
                                                                    —Καὶ ποιὸν ἄγγελο σὲ πάλη ὁλονύχτιο
                                                                    μαχόσουν; ξάφνου, χώρισες, κοιτῶντας, 
                                                                    τὴν ἐγκόσμι’ ὅλη νύχτα ἀκέραια,
                                                                    ἀπ’ ὅ τι ἐξαργύρων’ αὐτήν σὰν χρέος
                                                                    ποὺ ξοδᾶται, τοῦτο τἀπόκοσμο πρωινό.

η΄

»Στὸν Πόλο! ἐκεῖ! κυκλωμένοι ἀπ’ τὴν μέρα
ὅπου φλέγει τὸ στεφάνι τοῦ ὁρίζοντα
κάτ’ ἀπ’ τὸ γαλάζιο τῶν σκαραβαίων!
ἢ ἔστω, στοὺς λειμῶνες τῶν νοτίων θαλασσῶν…
                                                                    —Θἄσφιγγες τοῦ  κύτους μου τὴν γαστέρα!
                                                                    καὶ σὰν σταφύλια θὰ κόλπωνες τἄρμενα!
                                                                    θὰ πλήγωνες τὰ μετάξια μου στὸ κρανίο
                                                                    τὰ αἰόλα, κατάστικτα ἀπὸ κάθε ἀστερισμό…

ϑ΄

»Στὴν ἐπικράτεια μου κεῖ, μὲ τριγύρω μας
ὅ τι ἄσπιλο, κἀγνό, καἰώνιο, θὰ ἔχω
ὅ τι ἀπὸ χρῶμα, ἀφή, γεύση, ἄρωμα κἀχό,
                                                                    —Θὰ πόρφυραν οἱ λαγόνες, κἀνάμεσα
                                                                    στὰ λινούδια μου, ὅ τι στοὺς μηροὺς κλείω,
                                                                    θὰ μέλιζες τὶς φοινικὲς μεμβράνες μου…

ι΄

»Σέ, μόνη μου λαγνεία! καὶ θὰ τρυγάω
τὴ γῆ καὶ τὸν ὀπό σου, γάλα καὶ χαλκό,
                                                                    —Τὸν πάγο σου καὶ τὴ φωτιὰ θὰ παίρνω
                                                                    στὰ χείλη μου τὰ γλυκὰ σὰν ντροπὴ καὶ αἰδῶ,   

ια΄

»Τὸν κόσμο ἐπὰ ἀπ’ τὸ σώμα σου, θὰ κυβερνῶ.»
                                                                    —Καὶ ὁ κορμός μου θὰ σοῦ βαρύνῃ τὸν κορμό.

 

 

ὁλκάδων: φορτηγῶν πλοίων

αὔγαζαν: ὁρῶ, ἀτενίζω

ὄρχο: σειρὰ φυτῶν

γλῆνες: ὀφθαλμοί

λυγρὰ: ἄθλια, πένθιμη, ὀλέθρια

λύθρους: κηλίδες λάσπης αἵματος

σκήνη: σώματα κατὰ τὴν ἕννοια τοῦ πτώματος μάλιστα

κόλπωνες: φούσκωνες (ὅπως τὰ πανιἀ τοῦ πλοίου)

αἰόλα: ποικίλα

πόρφυραν:φούσκωναν (ὅπως ἡ θάλασσα)

λινούδια: έσώρουχα (λινά)