Τίγρι, Τίγρι, ποὺ φλέγεις φαεινός, μέσ’ στὰ δάση τῆς νυκτός· τί ἀθάνατο μάτι ἢ χείρα, δύνατο ἂν νὰ γράψῃ τὴν σμερδνή σου συμμετρία; Σὲ τί ἔσχατα βάθη ἢ οὐράνια, ἔκαιε τῶν ματιῶν σου ἡ πυρά; Μὲ τὶ πτέρυγες τολμᾷ αὐτὸς νὰ μετέλθῃ; Τὶ χέρι τολμάει
Στίχε, αὔρα ποὺ ἀναμέσο τῶν ἀνθῶν πλανᾶσαι ὅπου ἡ ἐλπίς γλίχεται ὡς τρέφεται σὰν μέλισσα― ἀμφότερες ἦσαν δικές μου! Ἡ ζωὴ σὲ θαργήλια βάδιζε σὺν μὲ τὴν Φῦσι, τὸ Μέλος καὶ τὴν Ἐλπίδα, ὅτε ἤμουν νέος! Πότε ἤμουν νέος; ―Ἆ ἄμοιρο Ὅτε! Ἆ! ἕνεκεν τὴς
’Τοιμάσατε, ἑτοιμάσατε τὴν σιδηρᾶ πολέμιο κόρυθα, φέρατε τοὺς κλήρους τῶν μακρῶν τροχιῶν· ὁ Ἄγγελος τῆς Μοίρας αὐτούς κλώθει μὲ βριαρὲς χέρες, καὶ τοὺς κληρώνει ἀνὰ τὴν σκοτωμένη γῆ! ’Τοιμάσατε, ἑτοιμάσατε! Προετοιμάσατε τὶς καρδιές πρὸς τὴν κρύα χέρα τοῦ Ἅδου! Προετοιμάσατε τὶς ψυχές ἐπὶ φυγή, τὰ
Ὅπου τὸ γαληνόχρου τέλος τῆς ἑσπέρας μειδιᾷ, πρὸς μίλια καὶ μίλια πρὸς στὶς ἔρημες βοσκὲς ὅπου τὰ ἡμὰ προβάτια νυστάζοντα κροταλίζουν οἴκαδε διὰ τοῦ κνέφους, πλανῶνται ἢ ἐστέκονται καθὼς νέμονται― ἦταν ὁ τόπος κάποτε κάποιας πόλεως, λαμπρᾶς καὶ εὐθύμου (ἔτσι λέγουν) ἡ ἰδία ἡ βασιλίδα
γ΄ ΑΒΔΑΡΡΑΜΑΝ, Ο ΔΕΣΠΟΤΗΣ VIII Ὁ Οὐαδαλκιβῖρ κατέκλυσε τὶς ὄχθες του ἅμα μὲ τὸ Ἔαρ καὶ τὴν ἄφιξι τῆς χελιδόνος, τὰ πρῶτα μετὰ τὸν αὐχμό, τὴν ἀνομβρία χρόνων. Θὰ κάρπιζε πάλιν ἡ γῆ μὰ πρὸς ὥρα, στρατιώτες καὶ ἄρχοντες ἔβοσκον χορτάρια καὶ ὄσπρια. Τὸν Οὐαλδακιβῖρ
β΄ ΑΒΔΑΡΡΑΜΑΝ, Ο ΜΝΗΣΤΗΡ V [Στὴν Ἀνδαλουσία: ἡ συνωμοσία τοῦ Ἀβοῦ Ὀθμᾶν τῆς Μοίρας τῆς Δαμασκοῦ] «Πόσοι ἤλιοι πέρασαν αὐτοῦ στὴν γῆ τῶν Ἑσπερίδων! Πόσα φεγγάρια πόρρω τῆς Συρίας, νὰ φρουρῶμε τἀνώφελα λάβαρα τῶν Ὀμεϊαδῶν. Καὶ ἰδοῦ ἄρτι νὰ λαμβάνω βασιλική σφραγίδα, ἐπιστολή ποὺ ἔπεμψε
α΄ ΑΒΔΑΡΡΑΜΑΝ, Ο ΕΞΟΡΙΣΤΟΣ Oraque per centum producant pectora cantus : Non mihi sufficerent sensus, non omne canenti Ingenium lati uolitans per deuia mundi, Summatim illa canam, summis et laudibus apta FLAVII CRESCONII CORIPPI, AFRICANI GRAMMATICI IOHANNIDOS SEV DE BELLIS LIBYCIS Ι «Τὰ στόματα καὶ
ΔΙΟΣΚΟΡΟΣ a remarkable and intriguing story, which seems to call aloud for literary treatment. “And, Robert Browning, you writer of plays, Here’s a subject made to your hand !” Sir Harold Idris Bell I Ὅπως συντυχάνεις παλαιά ἀγαπὼ ἢ ἄλλη ὅμοιά της καὶ δὲν
Περὶ ΦΙΛΟΚΑΛΙΑΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ στον ἀξιοσέβαστο Richard Boyle, κόμη του Burlington ἀφορμῇ τῆς ἐκδόσεώς του: Σχέδια τοῦ ΠΑΛΛΑΔΙΟΥ, ΛΟΥΤΡΩΝ, ΑΨΙΔΩΝ, ΘΕΑΤΡΩΝ, κ.α. τῆς ΑΡΧΑΙΑΣ ῬΩΜΗΣ {Πέρι Χρήσεως τῶν Πλούτων} Εἶν’ ἀλλόκοτο ὅτι ὁ Φιλάργυρος πρέπει νὰ μέλῃ νὰ κτᾶται ὅποια Πλούτη οὔποτε μπορεῖ νὰ χαίρῃ.
Ἵνα ’δῃς τὸν Κόσμο στὸν Κόκκο τῆς Ψάμμου καὶ τὶ τὸ Θεῖο σ’ ἕν Ἄνθος Ἄγριο, κράτησε τἄπειρο στὴν παλάμη τῆς χέρας σου καὶ σὲ μίαν ὥρα τὸ αἰώνιο. Ὁ Κοκκινολαίμης σὲ κλωβό ὅλα τὰ Ἐπουράνια θέτει σὲ θυμό, ὁ Περιστερὼν μεστός μὲ περιστέρες, φάσσες