Ἂς εἶσαι ἔνδον μου ὅπως οἱ αἰώνιες δυσθυμίες
            τοῦ λυγαίου ἀνέμου καὶ ὄχι
Ὅπως πράγματα ἐφήμερα εἶναι ―
            ἡ εὐθυμία τῶν λουλουδιῶν.
Ἔχε με στὴν δυνατὴ μοναξιά
            τῶν ἀνήλιων κρημνῶν
Καὶ φαιῶν ὑδάτων.
            Ἂφες τοὺς θεοὺς νὰ μιλήσουν γλυκά για μᾶς
Στὶς ἐπερχόμενες ἡμέρες,
            τὰ σκιώδη ἄνθη τοῦ Ὄρκου
Μιμνῄσκωνταί σου.

[ἀπόδοση: Γ.Α. Σιβρίδης]

λυγαίου: σκοτεινοῦ