Category Archives: Kulturkritik

Otto Weininger: Φύλο και Χαρακτήρ [Geschlecht und Charakter, 1903] (κριτικός επίλογος, δ΄)

ΤΟ ΣΦΑΛΜΑ ΤΟΥ WEININGER Στο σημείο τούτο τελειώνει το κείμενο της διδακτορικής διατριβής του Otto Weininger, που είχε τίτλο Έρως και Ψυχή. Το 1902, μετά την κρίση της, φεύγει για ταξίδι στην Ευρώπη, και φθάνει μέχρι το Όσλο, την πόλη του αγαπημένου του συγγραφέα, του

Otto Weininger: Φύλο και Χαρακτήρ [Geschlecht und Charakter, 1903] (σύνοψη, γ΄)

Β.9. ΑΝΔΡΙΚΗ ΚΑΙ ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ Ο Weininger συνθέτοντας την ιδέα του Άρρενος δηλαδή τον ιδεότυπο του απολύτου άρρενος ως την Ιδιοφυΐα, ορίζει το αντίθετό του, το απόλυτο Θήλυ, ως το άτομο που δεν γνωρίζει το δέον της λογικής ούτε το δέον της ηθικής, και είναι

Otto Weininger: Φύλο και Χαρακτήρ [Geschlecht und Charakter, 1903] (σύνοψη, β΄)

Β.1. Ο ΑΝΔΡΑΣ ΚΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ Η θεωρία των «ενδιάμεσων τύπων» ή της εγγενούς αμφιφυλίας του ανθρώπινου όντος, δεν μας οδηγεί προς μια καθολική «αφυλία» όπως το θέλουν οι οπαδοί της εξίσωσης, αλλά στο αντίθετο: Ότι ακόμη και μεταξύ ομοφυλοφίλων υπάρχει πάντοτε ένας άνδρας και

Otto Weininger: Φύλο και Χαρακτήρ [Geschlecht und Charakter, 1903] (σύνοψη, α΄)

Ένα από τα πλέον αμφιλεγόμενα και καταραμένα βιβλία του κ΄ αι.,  το «Φύλο και Χαρακτήρ» ανεγνώσθη από ανθρώπους τόσο διαφορετικούς, όπως ο Wittgenstein και ο Popper, ο Berdyaev και ο Strindberg, o Kraus και ο Freud. Ο συγγραφεύς του, ένας εικοσιτριάχρονος βιεννέζος αυτόχειρ, ο Otto

Δόμος, πόλις ϗ αγορά ―αρχιτεκτονική, πολιτική ϗ οικονομική V: Ο κόσμος των κτιτόρων και των οικοδόμων (β)

3. Δημιουργοί: Τέκτονες, μαΐστορες καὶ ἀρχιτέκτονες Ὁ ζωγράφος Ἀπελλῆς, ἵνα ἐλέγχῃ τὸ πραγματικὸ τῶν παραστάσεών του, δεχόταν περαστικοὺς στὸ ἐργαστήριό του, κατὰ τὴν ἔννοια ὅτι ὁ σκυτοτόμος (ὑποδηματοποιός) ἔλεγε τὴν γνώμη του γιὰ τὰ παριστάμενα σανδάλια κοκ. Τὸ ἀνέκδοτο λέγει ὅτι ὅταν ὁ πάτρων του

Δόμος, πόλις ϗ αγορά ―αρχιτεκτονική, πολιτική ϗ οικονομική V: Ο κόσμος των κτιτόρων και των οικοδόμων (α)

Architektur verherrlicht etwas (denn sie dauert). Darum kann es Architektur nicht geben, wo nichts zu verherrlichen ist. Ἡ ἀρχιτεκτονικὴ ὑμνεῖ κάτι (ἐπειδὴ ἀντέχει). Ἐπομένως δὲν δύναται νὰ ὑπάρξῃ ἀρχιτεκτονικὴ ὅπου οὐδὲν ἔνι νὰ ὑμνήσῃς. Ludwig Wittgenstein MS 167 10v: 1947-8 The good man is the

Δόμος, πόλις ϗ αγορά ―αρχιτεκτονική, πολιτική ϗ οικονομική ΙV: Κανών, νόμος, τάξις και κόσμος. Ο νόμος του υλικού.

Architecte de mes féeries, Je faisais, à ma volonté, Sous un tunnel de pierreries Passer un océan dompté; Ἀρχιτέκτων τῶν ἐμῶν ὀπτασιῶν, ἔκαμα, ἐγώ, κατὰ προαίρεση, κάτ’ ἀπὸ μία σήραγγα πετραδιῶν τιθασός ὠκεανός νὰ διέρχεται· Charles Baudelaire Οἱ εἰκόνες τῶν ποιητῶν περιέχουν συχνὰ μεταφορὲς ποὺ

Δόμος, πόλις ϗ αγορά ―αρχιτεκτονική, πολιτική ϗ οικονομική III: Ο κτιστός χώρος ως μέθοδος κατανόησης του κοινωνικού βίου. Ο τόπος ως χωρική αξία. Το αγγλικό σπίτι.

Neither of us, however, could say whether our lived experiences on that occasion were identical. […] Nevertheless, during the flight of the bird you&I have “grown older together”; our experiences have been simultaneous. Perhaps, while I was following the bird’s flight I noticed out of

Δόμος, πόλις ϗ αγορά ―αρχιτεκτονική, πολιτική ϗ οικονομική II: ο δόμος και ο βίος (αφηρημένος και βιωμένος χώρος)

Je veux, pour composer chastement mes églogues, Coucher auprès du ciel, comme les astrologues, Et, voisin des clochers écouter en rêvant Leurs hymnes solennels emportés par le vent. Les deux mains au menton, du haut de ma mansarde, Je verrai l’atelier qui chante et qui

Δόμος, πόλις ϗ αγορά ―αρχιτεκτονική, πολιτική ϗ οικονομική I: η κοινωνική έννοια του τόπου

Πολιτικὴ καὶ οἰκονομικὴ εἶναι λέξεις ποὺ ἔχουν ἀρχιτεκτονικὴ καταγωγή: ἡ πρώτη, ἀπ’ τὴν λέξη ‘πόλις’, τὸ πτολίεθρο ὀχυρό, καὶ ἡ δεύτερη, ἀπ’ τὴν λέξη ‘οἶκος’. Δὲν εἶναι οἱ μόνες ἔννοιες ποὺ ἔχουν τέτοιαν καταγωγή.  Cabinet, Kamer, σημαίνουν δωμάτια ἀλλὰ τὸ πρῶτο, στὴν Ἀγγλία, εἶναι καὶ