Τίγρι, Τίγρι, ποὺ φλέγεις φαεινός, μέσ’ στὰ δάση τῆς νυκτός· τί ἀθάνατο μάτι ἢ χείρα, δύνατο ἂν νὰ γράψῃ τὴν σμερδνή σου συμμετρία; Σὲ τί ἔσχατα βάθη ἢ οὐράνια, ἔκαιε τῶν ματιῶν σου ἡ πυρά; Μὲ τὶ πτέρυγες τολμᾷ αὐτὸς νὰ μετέλθῃ; Τὶ χέρι τολμάει
’Τοιμάσατε, ἑτοιμάσατε τὴν σιδηρᾶ πολέμιο κόρυθα, φέρατε τοὺς κλήρους τῶν μακρῶν τροχιῶν· ὁ Ἄγγελος τῆς Μοίρας αὐτούς κλώθει μὲ βριαρὲς χέρες, καὶ τοὺς κληρώνει ἀνὰ τὴν σκοτωμένη γῆ! ’Τοιμάσατε, ἑτοιμάσατε! Προετοιμάσατε τὶς καρδιές πρὸς τὴν κρύα χέρα τοῦ Ἅδου! Προετοιμάσατε τὶς ψυχές ἐπὶ φυγή, τὰ
Ἵνα ’δῃς τὸν Κόσμο στὸν Κόκκο τῆς Ψάμμου καὶ τὶ τὸ Θεῖο σ’ ἕν Ἄνθος Ἄγριο, κράτησε τἄπειρο στὴν παλάμη τῆς χέρας σου καὶ σὲ μίαν ὥρα τὸ αἰώνιο. Ὁ Κοκκινολαίμης σὲ κλωβό ὅλα τὰ Ἐπουράνια θέτει σὲ θυμό, ὁ Περιστερὼν μεστός μὲ περιστέρες, φάσσες