Παρὰ τὴν Βόρειο Πύλη, ὁ ἄνεμος φυσάει πλούσιος ἄμμου, ἐρῆμος ἀπ’ τῆς ἀρχῆς τοῦ χρόνου μεχρὶ τοῦ νῦν! Τὰ δένδρα καταρρέουν, ἡ βοτάνη χρυσίζει ἅμα μὲ τὸ φθινόπωρο τύρσεις καὶ τύρσεις ἀνεβαίνω ὥστε νὰ ἐπισκοπῶ τὴν βάρβαρη χώρα: Ἀοίκητο κάστρο, τὸν οὐρανό, τὴν μεγάλη ἔρημο.
Ἰδοὺ ἡμεῖς, καθὼς δρέπομε τοὺς πρώτους θαλλοὺς τοῦ βλήχνου καὶ λέγομε: Πότε θὰ ἀπονοστήσωμε ἐπὶ πάτρη; Ἰδοὺ ἡμεῖς ἐπειδὴ ἔχομε πολεμίους τοὺς Κεννίν, δὲν ἔχομε παραμυθία, ἔνεκα τούτων τῶν Μογγόλων. Σκάπτομε τοὺς τέρενας θαλλοὺς τοῦ βλήχνου, ὅταν λέγει τις «νόστος», οἱ ἄλλοι εἶναι περίλυποι. Ἐπίλυπες
ΧΟΡΟΣ […] 5 —Στὴν ἐρήμη Πόλη, ὑπὲρ τὴν ἀρένα, ἕνα πολύπλαγκτο φύλλο στὸν χρυσὸ τἀπόβραδου, σὲ ἀναζήτηση ἀκόμη τἀνδρικοῦ μετώπου… Ξένος θεὸς εἶναι στὴν πόλη, καὶ ὁ Ποιητής, ποὺ ἀπονοστεῖ ἅμα μὲ τὶς δύστροπες μόνον Κόρες τοῦ κλέους: «…Θάλασσα τοῦ Βήλου, Θάλασσα τοῦ Μαμμωνᾶ· Θάλασσα
Ἐπεστάθη ὁ Μάρτιος στὴν γέφυρα σὲ χίλιες πύλες κρέμονται κλῶνες ἀρμενικῆς καὶ περσικῆς μηλιᾶς, πρωῒ ἔχουν ἄνθη ποὺ ἐκκαρδιοῦνται, τὰ ὁποὶα ἡγεμονεύει τὸ βράδυ ἐπὶ τῶν ὑδάτων ποὺ ῥέουν ἀνατολάς. Πέταλα εἶναι στὰ νάματα καὶ κατὰ ῥοῦν, καὶ στὶς παλισσύτους δίνες, ἀλλὰ οἱ σύγχρονοι ἄνδρες
Ὦ εἰπέ, ποιητά, τί ποιεῖς; —Αἰνῶ. Ὅμως τὸ ὀλέθριο καὶ τὸ τερατῶδες, πῶς τὰ ἀνέχεσαι, πῶς τὰ δέχεσαι; —Αἰνῶ. Ὅμως τἀνωνόμαστο, ἀνώνυμο, πῶς καίτοι σὺ ἐξηγεῖ; —Αἰνῶ. Πόθεν τὸ δίκαιο σου, σὲ ἕκαστο προσωπεῖο, κάθε στολή, νἀληθεύῃς; —Αἰνῶ. Καὶ τὸ ὅτι τὸ σιγηλὸ καὶ τὸ
Namedropping, namedropping, εἶσαι τοῦ Ἔθνους μας τὸ τόπιν, ποὺ σὲ ρίχνει ὁ ἕνας σὰν πινγκ-πόνγκ στὸν ἄλλον. Namedropping, namedropping, εἶσαι στὴν παρέα τὸ τόπιν, ἐγὼ ξέρω ἀπὸ τὸν ἄλλον ὄνομα πιὸ βαθύ πιὸ λαμπρό, πιὸ μεγάλο, τὸ μάτι του γιὰ νὰ τοῦ βγάλω. Namedropping, namedropping,
Ὅτε κοιμηθῇς, σκοτεινή ὀμορφονιά μου σύ, στὸ βάθος μνημείου κτιστοῦ ἀπὸ μάρμαρο μαῦρο, καὶ ὅτε οὐδεμιὰ ἔχῃς ἐρωτική κόγχη ἢ ἔπαυλη ἐξὸν ἔνα κελάρι βροχερό καὶ ἕνα σκαμμένο λάκκο· ὅτε ἡ πέτρα ποὺ τὸ δειλό στέρνο σου πιέζει καὶ τὰ νεφρὰ ποὺ θελκτική νωχέλεια μαλακώνει,
(Fuga) dramatis personae: ΠΟΙΗΤΗΣ ΚΟΡΗ α΄ «Μύρο, μαστίχα, γιασεμὶ καὶ νάρδο, σαφορὰ καὶ βανίλια, ἀπ’ ἕνα φόρτο ἦσουν πλασμένη, λιπαρό, ὑπερπόντιο ἀπὸ καρπούς, φύλλα, ἄνθη καὶ ἔλαια, προίκα ὁλκάδων κοίλων καὶ τῆς τρικυμίας. —Τὰ μάτια σου αὔγαζαν γλυπτὰ τῶν τάφων καὶ ἔλεγαν, ἡ
Εἶναι, καὶ δὲν εἶναι, τὶς φρένες ἄρτιος εἶμαι, ἀφὅτου ἦλθες τοῦτος ὁ τόπος περιεχύθη μοι, τούτη ἡ κατασκευή κτισμένη μὲ φθινοπωρινὰ ρόδα, ἔπειτα ἔνι ἕνα χρῶμα χρυσοειδές, ἀλλόκοτο. Καὶ ψηλαφεῖ τις ἔσω τούτων τῶν πραγμάτων ὅταν λεπτὰ φύκη ἀναδύονται κἀξαπλοῦνται, ἔνερθε νωθρῶν χλωρῶν κλυδώνων τοῦ
Ι. Τροχάζομε ἀνὰ τὸ ἀργύφεο πέλαγο πελάζομε στὴν ἁλυκὴ ἐπιφάνεια βρίσκομ’ ἀρώματα ἀνοιχτῶν καρπῶν καὶ κήπων βραδινὲς δροσιές. Λείψαμε κατὰ νώτου τὶς τύρσεις στὰ ὀχυρὰ ἄνδηρα, σήματα ἐρωμένων τοῦ Διός, καὶ τὸν θάνατό μας ἑκάς στῆς Τάνιδος τὰ τείχη. Κἂν μᾶς ἀγριεύει ὁ ἀτρύγητος πόντος,