γ΄ ΑΒΔΑΡΡΑΜΑΝ, Ο ΔΕΣΠΟΤΗΣ VIII Ὁ Οὐαδαλκιβῖρ κατέκλυσε τὶς ὄχθες του ἅμα μὲ τὸ Ἔαρ καὶ τὴν ἄφιξι τῆς χελιδόνος, τὰ πρῶτα μετὰ τὸν αὐχμό, τὴν ἀνομβρία χρόνων. Θὰ κάρπιζε πάλιν ἡ γῆ μὰ πρὸς ὥρα, στρατιώτες καὶ ἄρχοντες ἔβοσκον χορτάρια καὶ ὄσπρια. Τὸν Οὐαλδακιβῖρ
β΄ ΑΒΔΑΡΡΑΜΑΝ, Ο ΜΝΗΣΤΗΡ V [Στὴν Ἀνδαλουσία: ἡ συνωμοσία τοῦ Ἀβοῦ Ὀθμᾶν τῆς Μοίρας τῆς Δαμασκοῦ] «Πόσοι ἤλιοι πέρασαν αὐτοῦ στὴν γῆ τῶν Ἑσπερίδων! Πόσα φεγγάρια πόρρω τῆς Συρίας, νὰ φρουρῶμε τἀνώφελα λάβαρα τῶν Ὀμεϊαδῶν. Καὶ ἰδοῦ ἄρτι νὰ λαμβάνω βασιλική σφραγίδα, ἐπιστολή ποὺ ἔπεμψε
α΄ ΑΒΔΑΡΡΑΜΑΝ, Ο ΕΞΟΡΙΣΤΟΣ Oraque per centum producant pectora cantus : Non mihi sufficerent sensus, non omne canenti Ingenium lati uolitans per deuia mundi, Summatim illa canam, summis et laudibus apta FLAVII CRESCONII CORIPPI, AFRICANI GRAMMATICI IOHANNIDOS SEV DE BELLIS LIBYCIS Ι «Τὰ στόματα καὶ