Όσο εξελίσσεται η οικονομική κρίση παρατηρούμε ότι οι φυγόκεντρες πολιτικές δυνάμεις που αμφισβητούν το παραδοσιακό κέντρο άρχισαν να πυκνώνονται από νέο κόσμο, είτε από αντίδραση είτε από συνειδητοποιημένη απόφαση. Είναι γεγονός ότι ο αυτοχθονισμός, ο εθνικισμός, η παραδοσιοκρατία και ο συντηρητισμός επανέρχονται δυναμικά στην Ευρώπη,
Ὅταν ἐπέστρεψαν οἱ ἥρωες ἀπ’τὸν πόλεμο τὸν δεκαετή (Ἄλλ’οὐδεὶς πόλεμος θὰ διαρκῆ πιὰ δέκα ἔτη) Ἔπιασαν ἕνα λιμάνι ὁποὺ ἔμοιαζαν νἆχαν ξαναβρεθῆ Ὑπήρχαν γέροι ’κεῖ νὰ θάσσουνε στὶς μπίντες Φυσῶντας τὸν καπνό διαμέσου τῆς θαλάσσης Ὑπήρχαν νεκροὶ ἄνδρες ’κεῖ νὰ κρέμονται στοὺς γερανούς Ὑπήρχε ἕνα
5.00 μ.μ. Εἶχα ἔτσι σχίσει τὰ καλίγια μου, ὀκτώ μέρες Στὰ σκύρα τῶν μονοπατιῶν. Ἔμπαινα στο Charleroi. ―Στὸ καπηλεῖο τὸ πράσινο: μισόκρυες φέτες μὲ βούτυρο και χοιρομέρι ζήτησα. Εὐτυχής, τὰ πόδια ἄπλωσα κάτ’ἀπ’τὴν τάβλα Τὴν πράσινη: ἐνατένιζα τὰ λαϊκά Θέματα τῆς ταπετσαρίας. ―Κ’ἦταν θαῦμα, Ὅταν
Ο Αλέξανδρος Υψηλάντης ήταν Έλληνας πρίγκιπας, στρατιωτικός και αρχηγός της Φιλικής Εταιρείας. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1782 και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Υψηλάντη, Ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας και γόνου εύπορης και ισχυρής Φαναριώτικης οικογένειας. Το 1810 κατατάχτηκε με το βαθμό του ανθυπίλαρχου (ανθυπολοχαγός του Ιππικού) στο
I Θύρες ἀνοιχτές στὶς ψάμμους, θύρες ἀνοιχτὲς στὴν ἐξορία, Τὰ κλειδιὰ στοὺς φαροφύλακες, καὶ τὸ τροχιὸ ἄστρο ζωντανὸ ἐπὶ τῆς πέτρας τοῦ βηλοῦ: Πανδοκεύ μου, ἄφετέ με τὸ γυάλινό σας σπίτι στὶς ψάμμους… Τὸ γύψινο Θέρος ἀκονίζει τὰ λογχωτά του σίδερα στὶς πληγές μας, Ἐκλέγω
7 Οι μεγάλες και αστραφτερές πράξεις που τυφλώνουν τα μάτια παρουσιάζονται από τους πολιτικούς ως αποτελέσματα μεγάλων συμφερόντων, αντί του ότι είναι συνήθως τα αποτελέσματα της διάθεσης και των παθών. 8 Τα πάθη είναι οι μόνοι ρήτορες που πείθουν πάντοτε. Είναι σαν μια Τέχνη της
Ι «Κ’ὅμως πρόκειται γιὰ τή χαρούμενη πλοήγησή μας στό φῶς ! οἱ βίοι μας θὰ σταματήσουν σὲ διαφανὴ ἀπογέματα βέβαια σὰν πέτρινες ζωφόροι, πολύβοα ἀπ’ ἐπικρεμάμενες κραυγές πουλιῶν καὶ παιδιῶν πελαγίσιων νὰ στεγάζου’ μιὰ κόρη ὁλόδροση, ἀναδεδυμένη ἀπὸ τὴν ἡμέρα. Κ’ὅμως !» ―Κ’ὅμως, ὄχι :
Η ιστορία δανεισμού της Ελλάδος αρχίζει ξεκινά από τα επαναστατικά χρόνια, και είναι μία ιστορία αδικιών, απάτης, ξένων συμφερόντων και εσωτερικών μικροπολιτικών παραγόντων. Ο πρώτος δανεισμός ήταν τα βρετανικά δάνεια Ανεξαρτησίας, τα έτη 1824 και 1825, τα οποία προορίζονταν για τις ανάγκες της Επανάστασης. Τότε
Όταν λέγεται ότι έχουμε πάψει να παράγουμε πολιτική σκέψη και λόγο, εννοείται ότι σκεφτόμαστε και ενεργούμε είτε μεταπρατικά (εισάγουμε θεωρίες και τις φτιάχνουμε, τις προσαρμόζουμε, τις κόβουμε και ράβουμε για να ταιριάξουν με το ελληνικό καλούπι) είτε αναχρονιστικά (αναλωνόμαστε σε ρητορική και προβλήματα του περασμένου