Γιατί σήμερα συναντάμε όλο και περισσότερο ηθικές αντιφάσεις; Γιατί υπάρχουν κυβερνήσεις που θέλουν να επιβάλλουν σε άλλες χώρες κάποιους κανόνες που οι ίδιες οι εταιρείες των δικών τους χωρών παραβαίνουν ώστε να έχουν οικονομικό πλεονέκτημα, πολιτικοί που βασίζουν την εκλογή τους σε ηθικούς λόγους τους
Στον επισυναπτόμενο χάρτη βλέπετε τις χώρες οι οποίες θα έχουν σοβαρό πρόβλημα πόσιμου νερού μέχρι το 2040 (σύμφωνα με την Telegraph). H Ελλάδα δεσπόζει σε μια ενιαία ευρύτερη προβληματική περιοχή. Πέραν τούτου, η Ελλάδα έχει ασύλληπτο δημογραφικό πρόβλημα, το οποίο σύντομα πολύ απλά δε θα λύνεται πλέον
Κατά τον ρούν της ιστορίας των ιδεών εμφανίζονται φιλόσοφοι που σκαρώνουν σχέδια ιδανικών κοινωνιών. Δεν γνωρίζουμε πάντοτε αν τα προτείνουν ως οδηγούς ή ως έτοιμα προς εφαρμογή. Ο ρόλος των φιλοσόφων ως συμβούλων βασιλέων και τυράννων είναι γνωστός από την αρχαιότητα. Θα λέγαμε ότι είναι
Οι γνησίως αρχοντικοί άνθρωποι δεν νιώθουν την ανάγκη να προσκολλώνται στον ισχυρότερο για να καμώνονται τους καθωσπρέπει και τους καλλιεργημένους, κατά το παράδειγμα ορισμένων σύγχρονων που εγκολπώνονται τα ιδεολογικά και πολιτιστικά προϊόντα των ισχυρών αποσκοπώντας στην απόκτηση κύρους. Οι εν λόγω κύριοι είθισται να υποτιμούν
Στην σύγχρονη εποχή στις χώρες τις λεγόμενες ανεπτυγμένες της δύσης θεωρείται ότι ο έρως είναι κάτι που σχετίζεται με τον γάμο, σε τέτοιον βαθμό που σχέσεις που αποσκοπούν στο δεύτερο να πρέπει να ενδυθούν έναν έρωτα, που είναι περισσότερο «συντροφικότητα» παρά πάθος. Ακόμη χειρότερα, έχουμε
Στο προηγούμενο σχετικό άρθρο αναφερθήκαμε στην ιστορία και την πολιτιστική διάσταση της καπνοσύριγγος, όμως όχι στην ψυχή αυτής της λατρευτής συνήθειας, τον καπνό. Δεν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, εφόσον ο καπνός λόγω της σημασίας και της ποικιλίας του απαιτεί την συγγραφή ενός ειδικού αφιερώματος.
Σκόρπιες κηλίδες καφέ μια κάποια μυρωδιά βαρέος καπνού και άτσαλα τσαλακωμένες σελίδες πρόδιδαν τον περισπούδαστο –μα κάπως απρόσεκτο- αναγνώστη Ο τίτλος του έκανε αναφορά στην χαμένη λαλιά ενός πλάνητα λαού η γλώσσα του οποίου επιβίωνε σε κάτι παμπάλαια ονόματα ποταμών και σε αρχαία κείμενα όπου
(στη μνήμη του Ι.Ν.Θεοδωρακόπουλου) Ἦχοι απὸ φόρμιγγες κι’οξύβοους αυλοὺς ἀνάδευαν τὸν ἥσκιο τῆς νύχτας γύρω ἀπ’τοὺς λύχνους καὶ τὶς λαμπάδες ἀνάμεσα ἀπὸ ἀνταύγειες κίτρινες, πορτοκαλιές, στά ἐδέσματα καὶ στ’ἀκριβὰ σκεύη, στὶς ὑφαντἐς ἐσθῆτες καὶ στ’ἀνάκλιντρα, σὲ πέπλους ὀρχηστρίδων καὶ στὶς μικρὲς ποὺ λαμπύριζαν ἐπιφάνειες, ἀπὸ
Ἂς εἶσαι ἔνδον μου ὅπως οἱ αἰώνιες δυσθυμίες τοῦ λυγαίου ἀνέμου καὶ ὄχι Ὅπως πράγματα ἐφήμερα εἶναι ― ἡ εὐθυμία τῶν λουλουδιῶν. Ἔχε με στὴν δυνατὴ μοναξιά τῶν ἀνήλιων κρημνῶν Καὶ φαιῶν ὑδάτων. Ἂφες τοὺς θεοὺς νὰ μιλήσουν γλυκά για μᾶς Στὶς ἐπερχόμενες ἡμέρες, τὰ
Τὶς ἐπορεύθη ἀναμέσον τοῦ πορφυροῦ καὶ τοῦ πορφυροῦ Τὶς ἐπορεύθη ἀναμέσον Τῶν ποικίλων βαθμῶν ποικίλων πράσινων Πηγαίνοντας σὲ λευκὸ καὶ γαλάζιο, στὰ χρώματα τῆς Μαρίας Μιλῶντας περί κοινῶν πραγμάτων Στὴν ἄγνοια καὶ τὴν γνώση του αἰώνιου πόνου Τὶς ἐκινήθη μεταξύ τῶν ἄλλων μόλις ἐπορεύθησαν Τὶς