All posts by Ομολογητής

Γάμος ή/και έρως;

Στην σύγχρονη εποχή στις χώρες τις λεγόμενες ανεπτυγμένες της δύσης θεωρείται ότι ο έρως είναι κάτι που σχετίζεται με τον γάμο, σε τέτοιον βαθμό που σχέσεις που αποσκοπούν στο δεύτερο να πρέπει να ενδυθούν έναν έρωτα, που είναι περισσότερο «συντροφικότητα» παρά πάθος. Ακόμη χειρότερα, έχουμε

Αντ. Κ. Λάβδας (1926-2009): Συμπόσιο

(στη μνήμη του Ι.Ν.Θεοδωρακόπουλου) Ἦχοι απὸ φόρμιγγες κι’οξύβοους αυλοὺς ἀνάδευαν τὸν ἥσκιο τῆς νύχτας γύρω ἀπ’τοὺς λύχνους καὶ τὶς λαμπάδες ἀνάμεσα ἀπὸ ἀνταύγειες κίτρινες, πορτοκαλιές, στά ἐδέσματα καὶ στ’ἀκριβὰ σκεύη, στὶς ὑφαντἐς ἐσθῆτες καὶ στ’ἀνάκλιντρα, σὲ πέπλους ὀρχηστρίδων καὶ στὶς μικρὲς ποὺ λαμπύριζαν ἐπιφάνειες, ἀπὸ

Ezra Pound: Δώρια

Ἂς εἶσαι ἔνδον μου ὅπως οἱ αἰώνιες δυσθυμίες τοῦ λυγαίου ἀνέμου καὶ ὄχι Ὅπως πράγματα ἐφήμερα εἶναι ― ἡ εὐθυμία τῶν λουλουδιῶν. Ἔχε με στὴν δυνατὴ μοναξιά τῶν ἀνήλιων κρημνῶν Καὶ φαιῶν ὑδάτων. Ἂφες τοὺς θεοὺς νὰ μιλήσουν γλυκά για μᾶς Στὶς ἐπερχόμενες ἡμέρες, τὰ

T.S.Eliot: Τετάρτη των τεφρών IV

Τὶς ἐπορεύθη ἀναμέσον τοῦ πορφυροῦ καὶ τοῦ πορφυροῦ Τὶς ἐπορεύθη ἀναμέσον Τῶν ποικίλων βαθμῶν ποικίλων πράσινων Πηγαίνοντας σὲ λευκὸ καὶ γαλάζιο, στὰ χρώματα τῆς Μαρίας Μιλῶντας περί κοινῶν πραγμάτων Στὴν ἄγνοια καὶ τὴν γνώση του αἰώνιου πόνου Τὶς ἐκινήθη μεταξύ τῶν ἄλλων μόλις ἐπορεύθησαν Τὶς

W.H.Auden: Τα ρεμπέτικα του ρωμαϊκού τείχους [Roman Wall Blues]

Πάν’ἀπό τὸν θάμνο φυσᾶ ὑγρασία γεμάτη ἡ αὔρα Ἔχω στὴ μύτη κρύωμα καὶ ψείρες στὸν χιτῶνα. Ἡ βροχὴ ἔρχετ’ἐξ οὐρανοῦ ποσσικροτώντας φθάνει, ἀπλὸς τοῦ τείχους φύλακας εἶμαι, δὲν ξέρω κάτι. Στὴν σκληρὴ γκρίζα πέτρα ἡ ἀχλύ ἐπάνω ἀναρριχᾶται Στὴν Τούγγρια εἶν’ τὸ κορίτσι μου κἀγὼ

Pierre-Jean Jouve: Μία μόνη κοιμωμένη γυναίκα

Σ’ἕναν καιρὸ ὑγρὸ καὶ βαθὺ ἤσουν πιὸ ὄμορφη Σὲ μίαν ἀπέλπιδα βροχή ἤσουν πιὸ ζεστή Σὲ μίαν ἡμέρα ἐρήμου μἔμοιαζες πιὸ ὑγρή Ὅταν τὰ δένδρα εἶναι μέσα στὸ ἐνυδρεῖο τοῦ καιροῦ Ὅταν τὸ κακὸ μῖσος τοῦ κόσμου εἶναι μὲς στὶς καρδιές Ὅταν ἡ δυστυχία ξεκουράζεται

Η χαμένη τιμή του φιλελευθερισμού

Σήμερα υπάρχουν αρκετοί που αυτοαποκαλούνται φιλελεύθεροι, ενώ ο όρος χρησιμοποιείται από άλλους με υποτιμητική σημασία. Αν εξαιρέσεις ελαχίστους που ξέρουν περί τίνος μιλούν, οι περισσότεροι βρίσκουν σε αυτό μία μόδα, μίαν ακόμη μεταμοντέρνα tribe, ένα άλλοθι μη-πολιτικής. Δεν θα περιγράψουμε στο παρόν κείμενο τόσο την

Charles Baudelaire: XII.Η αλλοτινή ζωή

Πολὺν καιρὸ κατώκησα ὑπὸ πελώριες στοές ποὺ μύριες φλόγες ἔβαφαν ἡλίων θαλασσινῶν, π’ὀρθοὶ καὶ μεγαλόπρεποι οἱ κραταίοι στύλοι αὐτῶν, ὅμοιοι τὸ βράδυ γίνονταν μὲ βασάλτη σπηλιές. Οἱ παλίρροιες, κυλίοντας εἰκόνες οὐρανῶν, ἀνεμείγνυαν μ’ἐμφατικὸ τρόπο καὶ μυστήριες τῆς πλούσιας αὐτῶν μουσικῆς συγχορδίες πανίσχυρες μὲ χρώματα στὰ

Το συμπόσιον

Προσφέρουμε την ελεύθερη μετάφραση ενός παπύρου του 5ου μ.Χ. αιώνος, όπου τρεις δαιτυμόνες συζητούν πάνω στο αισθητικό-ηθικό πρόβλημα που αντιμετωπίζει εις εξ αυτών. Συγκεκριμένα ο Χαρμίων, που πρόκειται να νυμφευθή, έχει αμφιβολίες για το αν πρέπει να το κάνει. Ο γάμος θέλει ηρεμία και ασφάλεια,

Julien Offray de La Mettrie: Επικούρειο σύστημα (1750)

[αποσπάσματα] LXIX. Ο θάνατος και ο έρως ολοκληρούνται από τα ίδια μέσα: την εκπνοή. Αναπαράγεσαι, όταν είν’ απ’ έρωτα το ότι πεθαίνεις• εκμηδενίζεσαι, όταν είναι από το ψαλίδι της Ατροπού. Ας ευχαριστήσουμε την Φύσιν, η οποία έχοντας αφιερώσει τις πλέον ζωντανές απολαύσεις στην παραγωγή του