Ο Jouvenel σ’ ολόκληρο το βιβλίο του προσπαθεί να μας ξυπνήσει από την virtual πραγματικότητα μες την οποία μια συγκεκριμένη δύναμη, αυτή της μαζικοδημοκρατικής Εξουσίας με όλο τον συρφετό της από laquais, ruffians και παλλακίδες, μας έχει τοποθετήσει, πείθοντάς μας για την απουσία της. Ναι,
Η κοινωνία είναι ένα πολύπλοκο πράγμα γεμάτο δεσμούς εξάρτησης, σχέσεις εκμετάλλευσης, ιεραρχία, ανισότητα, πάλη ταξική αλλά και διαπροσωπική. Η Εξουσία αξιώνει την κατάργηση αυτής της πολυπλοκότητας θέλοντας ενστικτωδώς να καταστρέψει οποιαδήποτε διαταγή δεν προέρχεται εξ αυτής, κάθε εξουσία που δεν προέρχεται από το κράτος.
ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ. ΦΥΣΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΕΩΣ ΤΗΣ Ο Jouvenel γράφει αυτό το βιβλίο στο τέλος του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου. Η εμπειρία του ολικού αυτού πολέμου τον εμπνέει μία μεθοδολογία για την εξέταση της φύσης της Εξουσίας, του Imperium, του Μινώταυρου (υπερρεαλιστική επιρροή του Jouvenel)
Καὶ δέομαι τὸ τραγούδι μου νὰ μὴν σᾶς ἐνοχλήσῃ Διού, ἂν θέλετε καὶ χαίρεστε τὸν ἦχο καὶ τὶς λέξεις Ὁ Arnaut δὲν γνοιάζετ’ ἄν εὐφραίνῃ κάποιον ἢ διασύρῃ. ﬡ Ἐγὼ εἶμ’ο Arnaut π’ ἐρᾷ την αὔρα Καὶ καταδιώκει τὸν λαγὸ μετά τὸν βοῦν Καὶ κολυμπᾷ
Ὅμως ὁ πόλεμος οὐ μὲν οὔν ἔστι δίχα λόγου : Καλῶς κ’οἱ δύο ἐπολεμησάτην· τοῦτον ὁ παιδεμὸς τὸν ὁδηγεῖ στὴν οἰμωγή, ἐκεῖνον, ἡ πρόκλησις τοῦ οἰμώζοντος, τὴν ἀλήθεια νὰ εἴπῃ. Οἰμώζων, τιμὴ γὰρ ἔχε! Θάνατε, νίκησον… Όμως ο πόλεμος πράγματι δεν είναι δίχως λόγο: Καλά
XXXI Ὁ κόλπος σου ἀκρίβυνε μὅλες τις καρδιές, π’ἀπ’τὴν ἀπώλεια ἔχω εἰκάσει πεθαμένες· κ’ἄρχει ὁ Ἔρως κεῖ, κι ὅλες Του οἱ ἀγαπητὲς μεριές κ’ὅλες ’κεῖνες οἱ φίλες ποὺ ἐγὼ νόμιζα θαμμένες. Πόσα πιὰ δάκρυα ὑποταγῆς ἱερὰ ἡ ἀκριβή θρησκευτικὴ ἀγάπη ἔκλεψε ἀπ’τὸ μάτι μου, ὀβολὸ
(απόσπασμα) i. Ἄφετέ με νὰ τραγουδήσω τὸ τραγούδι τῶν Μετώπων! Τρέψατέ με τώρα νὰ ᾄδω Ἐκεῖνα τὰ φλεγματώδη Μέτωπα ποὖναι τὸ μυστικὸ τῶν πάντων Στῶν «Ὀπισθόφυλλων Ἐπιστολῶν» τὴ θέση, ποὺ μὲ δυσκολία Διαβάζονται (βλ.Swift), θέσατε Μέτωπα. «Κάθε Ἄτομο ἀπὸ κάποιο ἄλλο πληγέν», λέει ὁ Swift
Ποτὲ δὲν θἆναι οἱ καλλονές αὐτὲς πὰ στὰ κοσμήματα βιβλίων, προϊόντα ὅλο φθορές τέκνα ἕνος αἰώνα ἀνάξιου, πόδια μὲ κρηπίδες καὶ δάκτυλα μὲ κρόταλα, ποὺ θἄξεραν μιὰ καρδιά σὰν τὴ δική μου νὰ εὐφράνου’. Στον Gavarni ἀφήνω, ποιητὴ τῶν φθισικῶν τὸ ποίμνιο του, ὀμορφιές,
Ὅταν ἐπέστρεψαν οἱ ἥρωες ἀπ’τὸν πόλεμο τὸν δεκαετή (Ἄλλ’οὐδεὶς πόλεμος θὰ διαρκῆ πιὰ δέκα ἔτη) Ἔπιασαν ἕνα λιμάνι ὁποὺ ἔμοιαζαν νἆχαν ξαναβρεθῆ Ὑπήρχαν γέροι ’κεῖ νὰ θάσσουνε στὶς μπίντες Φυσῶντας τὸν καπνό διαμέσου τῆς θαλάσσης Ὑπήρχαν νεκροὶ ἄνδρες ’κεῖ νὰ κρέμονται στοὺς γερανούς Ὑπήρχε ἕνα
5.00 μ.μ. Εἶχα ἔτσι σχίσει τὰ καλίγια μου, ὀκτώ μέρες Στὰ σκύρα τῶν μονοπατιῶν. Ἔμπαινα στο Charleroi. ―Στὸ καπηλεῖο τὸ πράσινο: μισόκρυες φέτες μὲ βούτυρο και χοιρομέρι ζήτησα. Εὐτυχής, τὰ πόδια ἄπλωσα κάτ’ἀπ’τὴν τάβλα Τὴν πράσινη: ἐνατένιζα τὰ λαϊκά Θέματα τῆς ταπετσαρίας. ―Κ’ἦταν θαῦμα, Ὅταν