Ομολογητής – Σελίδα 18

Γ.Α. Σιβρίδης: Kυρές και κόρες

Saint-John Perse: Εξορία [1942]

I Θύρες ἀνοιχτές στὶς ψάμμους, θύρες ἀνοιχτὲς στὴν ἐξορία, Τὰ κλειδιὰ στοὺς φαροφύλακες, καὶ τὸ τροχιὸ ἄστρο ζωντανὸ ἐπὶ τῆς πέτρας τοῦ βηλοῦ: Πανδοκεύ μου, ἄφετέ με τὸ γυάλινό σας σπίτι στὶς ψάμμους… Τὸ γύψινο Θέρος ἀκονίζει τὰ λογχωτά του σίδερα στὶς πληγές μας, Ἐκλέγω

Duc de La Rochefoucauld: Στοχασμοί ή αποφθέγματα και ηθικά αξιώματα (1664)

7 Οι μεγάλες και αστραφτερές πράξεις που τυφλώνουν τα μάτια παρουσιάζονται από τους πολιτικούς ως αποτελέσματα μεγάλων συμφερόντων, αντί του ότι είναι συνήθως τα αποτελέσματα της διάθεσης και των παθών. 8 Τα πάθη είναι οι μόνοι ρήτορες που πείθουν πάντοτε. Είναι σαν μια Τέχνη της

Γ.Α. Σιβρίδης: άσμα α΄

Ι «Κ’ὅμως πρόκειται γιὰ τή χαρούμενη πλοήγησή μας στό φῶς ! οἱ βίοι μας θὰ σταματήσουν σὲ διαφανὴ ἀπογέματα βέβαια σὰν πέτρινες ζωφόροι, πολύβοα ἀπ’ ἐπικρεμάμενες κραυγές πουλιῶν καὶ παιδιῶν πελαγίσιων νὰ στεγάζου’ μιὰ κόρη ὁλόδροση, ἀναδεδυμένη ἀπὸ τὴν ἡμέρα. Κ’ὅμως !» ―Κ’ὅμως, ὄχι :

T.S.Eliot: Τετάρτη των τεφρών ΙΙ

Κυρά, τρεῖς παρδάλεις λευκές κάθισαν κάτ’ ἀπ’ ἕναν ἄρκευθο Μὲς στὴν ψύχρα τῆς ἡμέρας, ἔχοντας μέχρι κορεσμοῦ τραφῆ Μὲ τὰ πόδια μου, τὴν καρδιά μου, τὸ συκώτι μου καὶ ὅ, τι περιείχετο Στὸ κούφιο κοῖλο τοῦ καυκάλου μου. Κ’ὁ Θεὸς εἶπε Ζήσεται τὰ ὀστέα ταῦτα;

Александр Пушкин

Ἡ μάχη, σύμβολο γιὰ ἐμέ —ἀγαπῶ σπαθιὰ νὰ τρίζουν. Ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια μου, γὼ λάτρης δόξης βιαίας, τοῦ πολέμου τὰ παίγματα, ἀγαπῶ, τὰ αἱμαλέα, Κ’ εἶν’ἡ σκέψη τοῦ θάνατου ἀκριβή στὴν ψυχή μου. Ὅποιος στ’ἄνθος τῆς ἡλικίας πιστὸς τῆς ἐλευθεριᾶς πολεμιστής, τὸν θάνατο ’μπρός

Georg Trakl: Ο Σεβαστιανός εν ονείρω

στὸν Adolf Loos 1 Μητέρα ἔφερε τὸ μικρὸ παιδὶ στὸ λευκὸ φεγγάρι, στὸν ἥσκιο τῆς καρυδιᾶς, τῆς πανάρχαιας κουφοξυλιᾶς, μεθυσμένο ἀπ’ τὸν χυμὸ τἀφιονιοῦ, τὸν κρωγμὸ τῆς κίχλης. καὶ σιγανά ἔσκυψε πάνω σἐκείνους ἡ συμπόνια ἑνὸς γενειοφόρου προσώπου ἀθόρυβα μέσα στὸ σκοτάδι τοῦ παραθύρου. Και

Saint-John Perse: Σημαφόροι [Amers]: Στροφή I, II, III, IV, V, VI

I […] Ὀχυρωματικὴ ἀρχιτεκτονική. Σύμφυρτες ἐργασίες τῶν λιμένων. …Σᾶς παρακαλοῦμε, Μεσοθάλασσα καὶ σᾶς Γῆ τοῦ Ἄβελ! Οἱ παροχές ἐνεκρίθησαν, οἱ ὑπηρεσίες ἀντηλλάγησαν. Πρὸς ἀγγαρεία ἡ γῆ στὴν κρίση τῆς πέτρας. Ἡ θάλασσα αἰνετὴ ἄνοιγε τοὺς πάγους της πράσινης ἰάσπιδος. Τὰ μαλακὰ ὕδατα ἔπλεναν τὶς σιωπηλὲς

Πολιτική ουτοπία και εντοπία

Στην Γαληνοτάτη Πολιτεία της Βενετίας υπήρχαν δυο κοινοβούλια, μία κάτω βουλή (Concio) όπου αντιπροσωπεύονταν όλες οι τάξεις κατά τον τρόπο που έθιξα σε προηγούμενο κείμενο για την κοινωνικό χαρακτήρα του πολιτικού κόμματος και μία άνω βουλή (Maggior Consiglio) όπου αντιπροσωπεύονταν οι ευγενείς. Αρχικά υπήρχε μόνον

Η απώλεια του κοινωνικού χαρακτήρα του πολιτικού κόμματος

Βλέποντας ότι η καταγωγή του «λαϊκού κόμματος» της Ελβετίας που κέρδισε πρόσφατα τις εκλογές, ανάγεται σε ένα κόμμα που έφερε το populist όνομα «κόμμα αγροτών, τεχνιτών και των ανεξαρτήτων», σκέφτομαι ότι πάλαι τα κόμματα εξέφραζαν συγκεκριμένες κοινωνικές ομάδες. Για να μην πάω πίσω στον βυζαντινό