Ὅμως ὁ πόλεμος οὐ μὲν οὔν ἔστι δίχα λόγου : Καλῶς κ’οἱ δύο ἐπολεμησάτην· τοῦτον ὁ παιδεμὸς τὸν ὁδηγεῖ στὴν οἰμωγή, ἐκεῖνον, ἡ πρόκλησις τοῦ οἰμώζοντος, τὴν ἀλήθεια νὰ εἴπῃ. Οἰμώζων, τιμὴ γὰρ ἔχε! Θάνατε, νίκησον… Όμως ο πόλεμος πράγματι δεν είναι δίχως λόγο: Καλά
XXXI Ὁ κόλπος σου ἀκρίβυνε μὅλες τις καρδιές, π’ἀπ’τὴν ἀπώλεια ἔχω εἰκάσει πεθαμένες· κ’ἄρχει ὁ Ἔρως κεῖ, κι ὅλες Του οἱ ἀγαπητὲς μεριές κ’ὅλες ’κεῖνες οἱ φίλες ποὺ ἐγὼ νόμιζα θαμμένες. Πόσα πιὰ δάκρυα ὑποταγῆς ἱερὰ ἡ ἀκριβή θρησκευτικὴ ἀγάπη ἔκλεψε ἀπ’τὸ μάτι μου, ὀβολὸ
(απόσπασμα) i. Ἄφετέ με νὰ τραγουδήσω τὸ τραγούδι τῶν Μετώπων! Τρέψατέ με τώρα νὰ ᾄδω Ἐκεῖνα τὰ φλεγματώδη Μέτωπα ποὖναι τὸ μυστικὸ τῶν πάντων Στῶν «Ὀπισθόφυλλων Ἐπιστολῶν» τὴ θέση, ποὺ μὲ δυσκολία Διαβάζονται (βλ.Swift), θέσατε Μέτωπα. «Κάθε Ἄτομο ἀπὸ κάποιο ἄλλο πληγέν», λέει ὁ Swift
Ποτὲ δὲν θἆναι οἱ καλλονές αὐτὲς πὰ στὰ κοσμήματα βιβλίων, προϊόντα ὅλο φθορές τέκνα ἕνος αἰώνα ἀνάξιου, πόδια μὲ κρηπίδες καὶ δάκτυλα μὲ κρόταλα, ποὺ θἄξεραν μιὰ καρδιά σὰν τὴ δική μου νὰ εὐφράνου’. Στον Gavarni ἀφήνω, ποιητὴ τῶν φθισικῶν τὸ ποίμνιο του, ὀμορφιές,
Ὅταν ἐπέστρεψαν οἱ ἥρωες ἀπ’τὸν πόλεμο τὸν δεκαετή (Ἄλλ’οὐδεὶς πόλεμος θὰ διαρκῆ πιὰ δέκα ἔτη) Ἔπιασαν ἕνα λιμάνι ὁποὺ ἔμοιαζαν νἆχαν ξαναβρεθῆ Ὑπήρχαν γέροι ’κεῖ νὰ θάσσουνε στὶς μπίντες Φυσῶντας τὸν καπνό διαμέσου τῆς θαλάσσης Ὑπήρχαν νεκροὶ ἄνδρες ’κεῖ νὰ κρέμονται στοὺς γερανούς Ὑπήρχε ἕνα
5.00 μ.μ. Εἶχα ἔτσι σχίσει τὰ καλίγια μου, ὀκτώ μέρες Στὰ σκύρα τῶν μονοπατιῶν. Ἔμπαινα στο Charleroi. ―Στὸ καπηλεῖο τὸ πράσινο: μισόκρυες φέτες μὲ βούτυρο και χοιρομέρι ζήτησα. Εὐτυχής, τὰ πόδια ἄπλωσα κάτ’ἀπ’τὴν τάβλα Τὴν πράσινη: ἐνατένιζα τὰ λαϊκά Θέματα τῆς ταπετσαρίας. ―Κ’ἦταν θαῦμα, Ὅταν
I Θύρες ἀνοιχτές στὶς ψάμμους, θύρες ἀνοιχτὲς στὴν ἐξορία, Τὰ κλειδιὰ στοὺς φαροφύλακες, καὶ τὸ τροχιὸ ἄστρο ζωντανὸ ἐπὶ τῆς πέτρας τοῦ βηλοῦ: Πανδοκεύ μου, ἄφετέ με τὸ γυάλινό σας σπίτι στὶς ψάμμους… Τὸ γύψινο Θέρος ἀκονίζει τὰ λογχωτά του σίδερα στὶς πληγές μας, Ἐκλέγω
7 Οι μεγάλες και αστραφτερές πράξεις που τυφλώνουν τα μάτια παρουσιάζονται από τους πολιτικούς ως αποτελέσματα μεγάλων συμφερόντων, αντί του ότι είναι συνήθως τα αποτελέσματα της διάθεσης και των παθών. 8 Τα πάθη είναι οι μόνοι ρήτορες που πείθουν πάντοτε. Είναι σαν μια Τέχνη της
Ι «Κ’ὅμως πρόκειται γιὰ τή χαρούμενη πλοήγησή μας στό φῶς ! οἱ βίοι μας θὰ σταματήσουν σὲ διαφανὴ ἀπογέματα βέβαια σὰν πέτρινες ζωφόροι, πολύβοα ἀπ’ ἐπικρεμάμενες κραυγές πουλιῶν καὶ παιδιῶν πελαγίσιων νὰ στεγάζου’ μιὰ κόρη ὁλόδροση, ἀναδεδυμένη ἀπὸ τὴν ἡμέρα. Κ’ὅμως !» ―Κ’ὅμως, ὄχι :
Κυρά, τρεῖς παρδάλεις λευκές κάθισαν κάτ’ ἀπ’ ἕναν ἄρκευθο Μὲς στὴν ψύχρα τῆς ἡμέρας, ἔχοντας μέχρι κορεσμοῦ τραφῆ Μὲ τὰ πόδια μου, τὴν καρδιά μου, τὸ συκώτι μου καὶ ὅ, τι περιείχετο Στὸ κούφιο κοῖλο τοῦ καυκάλου μου. Κ’ὁ Θεὸς εἶπε Ζήσεται τὰ ὀστέα ταῦτα;