Category Archives: Μέλος & Λόγος

W.B.Yeats: Ο όρειος τύμβος [1914]

Σπονδὲς ἂς γίνουνε κρασιοῦ, χορὸς νὰ ξεκινήσῃ Τ᾿ Ἀνθρώπου ἡ ῥάτσα ἂν ἔχει ἀκόμα λίγη περηφάνεια, Φέρτε ῥόδα  ἀφοῦ τὸ Ῥόδο ἔχει ἀνθίσῃ· Ξαχνίζει στὴν βουνοπλαγιὰ  ὁ καταρράκτης, Πατέρα μας Ῥοδόσταυρε ποὺ ἐτάφης. Κλεῖστε τὰ βῆλα! Φέρτε σουραύλια καὶ βιολιά! Μὴ μείνει πόδι σιωπηλό στὴν

Andrew Marvell: Στην ναζιάρα ερωμένη του

Ἂν μόνον κόσμο καὶ καιρόν εἴχομε ἀρκούντως δὲν θἆταν ἀμαρτία κυρά, τὸ νάζι τοῦτο. Θὰ ἐθάσσομε νὰ σκεφθῶμε ποῖ νὰ βαδίσωμε καὶ νὰ διάγωμε τὴν μακράν ἐρωτική ἡμων ’μέρα. Σὺ ἀπὸ τοῦ ἰνδικοῦ Γάγγη τὴν μερέα θἆχες εὕρει ρουμπίνια· ἐγώ, ἀπὸ τὴν μαρέα τοῦ Ἄβου

Φρεάντλης: Ἀγυρμός μελανειμόνων οἰωνῶν

Φεύγουν οἱ ἀγύρται τ᾿ οὐρανοῦ. Φεύγουν οἱ μελανείμονες τέκτονες, ποὺ μὲ λάσπη καὶ ξερόχορτα ἀνήγειραν μικροὺς κρεμάμενους ναοὺς στῶν μεγάρων μας τ᾿ ἀκοίταχτα γεισώματα, γιὰ νὰ στεγάσουν μιὰ νέα γενεά. Φεύγουν οἱ ἀγύρται τ᾿ οὐρανοῦ. Ὄχι μόνοι! Ὁ ἀγυρμὸς των εἶναι ἅρπαξ. (Ψυχάρπαξ πῆγα νὰ

W.B.Yeats: Σ’ένα παιδί που χορεύει στον άνεμο [1916]

I Χόρεψε ἐκεῖ ἀνὰ τὸν γιαλό· ποία ἡ χρεία νἄχῃς ἔννοια τοῦ νεροῦ ἢ τἀνέμου τὸν χοχλό; Λύσε κ’ ἄφησε κάτω τὰ μαλλιά που ἔβρεξαν οἱ ἁλμυρὲς σταγόνες· εἶσαι νέα γιὰ νἄχῃς γνωρίσει τὸν θρίαμβο τοῦ ἠλιθίου, κ’ ἀκόμη ἔρωτα π’ ἐχάθη μόλις κερδήθη, κ’αὐτὸν

W.B.Yeats: εισαγωγικοί στίχοι στις Responsibilities & Other Poems [1916]

Σ’γχωρέσ’τε, πατέρες παλαιοί, ἂν ἐμείνατε ἐγγύς ἀκόμη ὥστε νἀκούσετε τῆς ἱστορίας τὸ τέλος, δουβλινέζε ἔμπορε παλαιέ «ἐλεύθερε τελῶν» ἢ σὺ ποὺ σὲ Galway καὶ Ἱβηρική κατήλλασσες· παλαιὲ λόγιε τῆς ἐξοχῆς φίλε τοῦ Robert Emmet σὲ μνημονεύουν  ἐκατό χρόνια τώρα οἱ πτωχοί· ἐλλόγιμε καὶ ἔμπορε σεῖς

Γ. Ανδρεάνος: Aνέκδοτο ποίημα

Δὲν ὑπάρχουν γεφύρια μὲς στὸ Ἄλντεν. Τὸ κλειδὶ τοῦ σὸλ ἐνώνει τὶς γραμμὲς τοῦ πενταγράμμου. Ἀντιθέτως τὰ γεωμετρικὰ σχήματα δὲν ἔχουν μουσικότητα, ἔχουν γεωμετρικότητα. Γιὰ παράδειγμα, τὸ σύμβολο τοῦ ἀπείρου, μπορεῖ ν’ἀπεικονίζει οὐρὰ ἀλόγου μὲς στὸν ἄνεμο ἢ καὶ μαλλιὰ μελαχρινῆς παρθένας μὲς αὐτόν. Καὶ

Φρεάντλης: Reliquia fundamentalia

«…ἀστὴρ πρὶν μὲν ἔλαμπες ἐνὶ ζωοῖσιν ἑῷος, νῦν δὲ θανὼν λάμπεις ἕσπερος ἐν φθιμένοις…». ΠΑ 7, 670 Σ᾿ ἕνα μηχάνημα παλιὸ, Ἑλλήνων ναυτοπόρων χάλκινο, μπούσουλας, κουμπάσο, καλεντάρι. Οὐράνιος πορτολᾶνος, μὲ «μαγικὰ» χαράγματα. Μῆνες γραμμένοι ἀπάνω στὴ γλῶσσα τῆς Αἰγύπτου. Σὰν τὸ ῥωτᾷς, -Πότε Πλειὰς ἐπιτέλλει

Ο Αριστοτέλης και το «θεολογικό πρόβλημα της κίνησης» στην όψιμη μεσαιωνική φυσική φιλοσοφία του Jean Buridan

Σύμφωνα με τον Αριστοτέλη ο τόπος κάθε πράγματος καθορίζεται από τα σώματα τα οποία τον περιβάλλουν. Ωστόσο ποια ήταν η φύση της κίνησης στη μεσαιωνική φυσική φιλοσοφία η οποία διαπλέκεται άμεσα με την παραπάνω θέση; Οι μεσαιωνικοί φιλόσοφοι ξεκινώντας την ανάλυσή τους έπρεπε να δώσουν

Carl Schmitt: Υπαρξιακή ιστοριογραφία: Alexis de Tocqueville

1                Ἀπὸ καιροῦ, ὁ Alexis de Tocqueville εἶναι κατ’ἐμὲ ὁ μείζων ἱστορικὸς τοῦ ιθ΄ αι. Ἔχει κάτι τὸ κομψῶς παρωχημένο ποὺ τὸν κάμει ἕναν ἐκ τῶν σπανίων ἱστορικῶν τῆς ἐποχῆς μας ποὺ δὲν ὑπέκυψαν τῷ ἱστορικισμῷ. Τὸ βλέμμα του δέρκεται κατὰ θαυμαστὸν τρόπο τὰ πρῶτα

Γ. Ανδρεάνος: Μουσική για πουλιά

Ἡ ἀπάντηση βιολιοῦ στὸ τρίτο πέρασμα ἀξιωματικοῦ δὲν ἦρθε ποτέ Ἐσὺ ποὺ γεννιέσαι καὶ πεθαίνεις ἐκεῖ ποὺ γεννήθηκε ὁ πρῶτος ἥλιος Καπρίτσιο 24 Ὄπερα ἀπ’τὰ λευκά Οἱ πουτάνες τῆς Σὰν Μπάμπιλα καὶ τὰ χρωματιστά τους κέρατα Μιλῶντας στὸν Πάνα γιὰ ἐλάφια καὶ στὸν Πικάσσο γιὰ