Category Archives: Μέλος & Λόγος

Saint-John Perse: Σημαφόροι [Amers]: Στροφή

[Ι] Ὀχυρωματικὴ ἀρχιτεκτονική. Ἀνάμεικτες ἐργασίες τῶν λιμένων. …Σᾶς παρακαλοῦμε, Μεσοθάλασσα καὶ σᾶς Γῆ τοῦ Ἄβελ! Οἱ παροχές ἐνεκρίθησαν, οἱ ὑπηρεσίες ἀντηλλάγησαν. Πρὸς ἀγγαρεία ἡ γῆ στὴν κρίση τῆς πέτρας. Ἡ θάλασσα ἀξιέπαινη ἄνοιγε τοὺς πάγους της ἀπὸ πράσινο ἴασπη. Τὰ μαλακὰ ὕδατα ἔπλεναν τὶς σιωπηλὲς

Κωνσταντίνος Σαμπάνης: Βιβλίο

Σκόρπιες κηλίδες καφέ μια κάποια μυρωδιά βαρέος καπνού και άτσαλα τσαλακωμένες σελίδες πρόδιδαν τον περισπούδαστο –μα κάπως απρόσεκτο- αναγνώστη Ο τίτλος του έκανε αναφορά στην χαμένη λαλιά ενός πλάνητα λαού η γλώσσα του οποίου επιβίωνε σε κάτι παμπάλαια ονόματα ποταμών και σε αρχαία κείμενα όπου

Αντ. Κ. Λάβδας (1926-2009): Συμπόσιο

(στη μνήμη του Ι.Ν.Θεοδωρακόπουλου) Ἦχοι απὸ φόρμιγγες κι’οξύβοους αυλοὺς ἀνάδευαν τὸν ἥσκιο τῆς νύχτας γύρω ἀπ’τοὺς λύχνους καὶ τὶς λαμπάδες ἀνάμεσα ἀπὸ ἀνταύγειες κίτρινες, πορτοκαλιές, στά ἐδέσματα καὶ στ’ἀκριβὰ σκεύη, στὶς ὑφαντἐς ἐσθῆτες καὶ στ’ἀνάκλιντρα, σὲ πέπλους ὀρχηστρίδων καὶ στὶς μικρὲς ποὺ λαμπύριζαν ἐπιφάνειες, ἀπὸ

Ezra Pound: Δώρια

Ἂς εἶσαι μέσα μου ὅπως οἱ αἰώνιες δυσθυμίες         τοῦ πελοῦ ἀνέμου καὶ ὄχι Ὅπως πράγματα ἐφήμερα εἶναι ―         ἡ εὐθυμία τῶν λουλουδιῶν. Ἔχε με στὴν δυνατὴ μοναξιά         τῶν ἀνήλιων κρημνῶν Καὶ φαιῶν ὑδάτων.         Ἂσ’τοὺς θεοὺς νὰ μιλήσουν γλυκά για μᾶς Στὶς ἐπερχόμενες ἡμέρες,         τὰ σκιώδη

T.S.Eliot: Τετάρτη των τεφρών IV

Τὶς ἐπορεύθη ἀναμέσον τοῦ πορφυροῦ καὶ τοῦ πορφυροῦ Τὶς ἐπορεύθη ἀναμέσον Τῶν ποικίλων βαθμῶν ποικίλων πράσινων Πηγαίνοντας σὲ λευκὸ καὶ γαλάζιο, στὰ χρώματα τῆς Μαρίας Μιλῶντας περί κοινῶν πραγμάτων Στὴν ἄγνοια καὶ τὴν γνώση του αἰώνιου πόνου Τὶς ἐκινήθη μεταξύ τῶν ἄλλων μόλις ἐπορεύθησαν Τὶς

W.H.Auden: Τα ρεμπέτικα του ρωμαϊκού τείχους [Roman Wall Blues]

Πάν’ἀπό τὸν θάμνο φυσᾶ ὑγρασία γεμάτη ἡ αὔρα Ἔχω στὴ μύτη κρύωμα καὶ ψείρες στὸν χιτῶνα. Ἡ βροχὴ ἔρχετ’ἐξ οὐρανοῦ ποσσικροτώντας φθάνει, ἀπλὸς τοῦ τείχους φύλακας εἶμαι, δὲν ξέρω κάτι. Στὴν σκληρὴ γκρίζα πέτρα ἡ ἀχλύ ἐπάνω ἀναρριχᾶται Στὴν Τούγγρια εἶν’ τὸ κορίτσι μου κἀγὼ

Pierre-Jean Jouve: Μία μόνη κοιμωμένη γυναίκα

Σ’ἕναν καιρὸ ὑγρὸ καὶ βαθὺ ἤσουν πιὸ ὄμορφη Σὲ μίαν ἀπέλπιδα βροχή ἤσουν πιὸ ζεστή Σὲ μίαν ἡμέρα ἐρήμου μἔμοιαζες πιὸ ὑγρή Ὅταν τὰ δένδρα εἶναι μέσα στὸ ἐνυδρεῖο τοῦ καιροῦ Ὅταν τὸ κακὸ μῖσος τοῦ κόσμου εἶναι μὲς στὶς καρδιές Ὅταν ἡ δυστυχία ξεκουράζεται

Charles Baudelaire: XII.Η αλλοτινή ζωή

Πολὺν καιρὸ κατώκησα ὑπὸ πελώριες στοές ποὺ μύριες φλόγες ἔβαφαν ἡλίων θαλασσινῶν, π’ὀρθοὶ καὶ μεγαλόπρεποι οἱ κραταίοι στύλοι αὐτῶν, ὅμοιοι τὸ βράδυ γίνονταν μὲ βασάλτη σπηλιές. Οἱ παλίρροιες, κυλίοντας εἰκόνες οὐρανῶν, ἀνεμείγνυαν μ’ἐμφατικὸ τρόπο καὶ μυστήριες τῆς πλούσιας αὐτῶν μουσικῆς συγχορδίες πανίσχυρες μὲ χρώματα στὰ

Julien Offray de La Mettrie: Επικούρειο σύστημα (1750)

[αποσπάσματα] LXIX. Ο θάνατος και ο έρως ολοκληρούνται από τα ίδια μέσα: την εκπνοή. Αναπαράγεσαι, όταν είν’ απ’ έρωτα το ότι πεθαίνεις• εκμηδενίζεσαι, όταν είναι από το ψαλίδι της Ατροπού. Ας ευχαριστήσουμε την Φύσιν, η οποία έχοντας αφιερώσει τις πλέον ζωντανές απολαύσεις στην παραγωγή του

William Shakespeare: ‘Carpe Diem’ (Δωδεκάτη Νύχτα, 2.3)

(Feste, ὁ γελωτοποιός τῆς κόμισσας Olivia τραγουδᾷ) Ὦ Ἀφέντρα μου, ποῦ σεῖς περιπλανᾶστε; Ὦ, μείνε κ’ἄκου• ἡ ἀληθινή σου ἀγάπη φθάνει,     κ’αὐτὴ μπορεῖ νὰ τραγουδᾷ ψηλὰ καὶ χαμηλά• Μὴν ἄλλο τριγυρνᾷς, γλύκεια χαριτωμένη, κάθε ταξίδι στὴν συνάντηση τῶν ἐραστῶν τελεύει—     κάθ’ὑγιὸς σοφοῦ ἀνδρὸς τὸ ξέρει