2.3. Χῶροι ἐμπορίου καὶ συναλλαγῆς [ΣΤΟA, ΚΑΠΗΛΕΙO] Οἱ στοὲς τῆς ἑλληνικῆς ἀγορᾶς εἶναι μιὰ κατεξοχὴν ἀρχιτεκτονικὴ μορφὴ («ἀφηρημένος χῶρος») ποὺ δέχεται διάφορες χρήσεις («βιωμένο χῶρο»). Ἡ Βασίλειος ἢ Βασιλικὴ Στοὰ στὴν ἀθηναϊκὴ ἀγορὰ ἐπὶ παραδείγματι, ἦταν μικρὴ στοὰ (58 ft ―17,75 m πρόσοψη) τοῦ ἄρχοντος
2.2 Πολιτικὰ κτήρια [ΠΟΛΕΙΣ, ΚΟΙΝΑ, ΑΜΦΙΚΤΥΟΝΙΕΣ: ΠΡΥΤΑΝΕΙΟ, ΒΟΥΛΕΥΤΗΡΙΟ, ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΗΡΙΟ] Ὁ Hegel στὴν Αἰσθητική του διακρίνει τὴν ἀρχιτεκτονικὴ σὲ συμβολική, κλασικὴ καὶ ῥομαντική, ὅπου ἡ πρώτη εἶναι οἱ φυσικὲς μορφές, πχ. τὸ ὅρος ἢ τὸ δένδρο ποὺ εἴδαμε στὴν ἔκφραση τοῦ κοσμικοῦ πόλου καὶ συνενώνουν συμβολικῶς
Περὶ ΦΙΛΟΚΑΛΙΑΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ στον ἀξιοσέβαστο Richard Boyle, κόμη του Burlington ἀφορμῇ τῆς ἐκδόσεώς του: Σχέδια τοῦ ΠΑΛΛΑΔΙΟΥ, ΛΟΥΤΡΩΝ, ΑΨΙΔΩΝ, ΘΕΑΤΡΩΝ, κ.α. τῆς ΑΡΧΑΙΑΣ ῬΩΜΗΣ {Πέρι Χρήσεως τῶν Πλούτων} Εἶν’ ἀλλόκοτο ὅτι ὁ Φιλάργυρος πρέπει νὰ μέλῃ νὰ κτᾶται ὅποια Πλούτη οὔποτε μπορεῖ νὰ χαίρῃ.
Ἵνα ’δῃς τὸν Κόσμο στὸν Κόκκο τῆς Ψάμμου καὶ τὶ τὸ Θεῖο σ’ ἕν Ἄνθος Ἄγριο, κράτησε τἄπειρο στὴν παλάμη τῆς χέρας σου καὶ σὲ μίαν ὥρα τὸ αἰώνιο. Ὁ Κοκκινολαίμης σὲ κλωβό ὅλα τὰ Ἐπουράνια θέτει σὲ θυμό, ὁ Περιστερὼν μεστός μὲ περιστέρες, φάσσες
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΜΟΝΟΝ ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ Ὅταν πρόκειται νὰ κρίνουν τοὺς Ἕλληνες, οἱ ἡμέτεροι τουρκομανεῖς παρανοοῦν. Δὲν θὰ εὕρητε φιλέλληνα ―ἢ ἀρμενόφιλο― ὁ ὁποῖος δὲν ἐπαινεῖ κἀποιες ποιότητες καὶ ἀρετὲς τοῦ Τούρκου. Ἀλλὰ σᾶς προκαλῶ νὰ εὕρητε ἕναν ἀκόλουθο τοῦ Pierre Loti ἢ τοῦ Claude
Φιλία παραμυθία στοῦ θανάτου τὴν ὥρα! Τέτοιο, πάτερ, δὲν εἶν’ (ἄρτι) τὸ θέμα μου— Δὲν θὰ κρίνω ἀφρόνως ὅτι τούτη ἡ Χθόνια δύναμις μπορεῖ νὰ μ’ ἀγνίσῃ τ’ἁμαρτήματος ποὺ θεία περηφάνεια βάκχευσε— Δὲν ἔχω χρόνο πρὸς ἔρωτα ἢ ὄνειρο: τὸ καλεῖς ἐλπίδα —τοῦτο τὸ πῦρ
[Η ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΜΕ TRANSEPTUM (ΕΓΚΑΡΣΙΟ ΚΛΙΤΟΣ) ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ: ΡΩΜΑΝΙΚΟΣ ΚΑΙ ΓΟΤΘΙΚΟΣ ΡΥΘΜΟΣ] Στὶς χῶρες ποὺ κατέκτησαν Γότθοι καὶ Φράγκοι, καὶ μετὰ τὸν ἐκχριστιανισμό αὐτῶν, οἱ πρῶτες ἐκκλησίες δὲν διαφέρουν τῶν παλαιοχριστιανικῶν τύπων, ποὺ εἶναι κυρίως ἡ βασιλικὴ μὲ ἐγκάρσιο κλῖτος. Ὁ φράγκος Καρλομάγνος στεφόμενος αὐτοκράτωρ
[ΟΙΚΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΟ] Στὶς πολιτεῖες ἀπηγορεύετο ἡ εἰσαγωγὴ ἀλλοτρίων θεοτήτων καθὼς κάτι τέτοιο ἔθιγε τὰ καθεστηκότα τῆς πόλεως, τὸν ἴδιο τὸν νόμο της. Κινουμένη πρὸς τὴν ἡγεμονία ἡ Ῥώμη πρῶτα ἀντιστοίχησε τοὺς θεοὺς της μὲ τοὺς ἑλληνικοὺς καὶ μετὰ ἠναγκάσθη νὰ θέσῃ μίαν ἐπίσημο
2. Δημόσια κτήρια Δημόσια κτήρια εἶναι βασικῶς ἐκεῖνα ποὺ εἶναι χῶροι συνάθροισης ἀνεξαρτήτως τῆς χρήσης ποὺ ἔχουν. Εἶναι εἰρωνικὸ ὅτι ἡ λεγόμενη μοντερνιστικὴ ἀρχιτεκτονικὴ ἐνῷ ἔχει ὡς ἀποχρώντα λόγο της τὸ greater good ―κοινὸ ἀγαθό, ἀντιλαμβάνεται ἀκόμη καὶ τοῦτα τὰ δημόσια κτήρια πρὸς τὴν ὠφέλεια
Πρωὶ καὶ ἐσπέρα κόρες ἤκουον τὰ τελώνια νὰ κράζουνε: «Περάστε πάρετε τὰ ὡραῖα τοῦ κήπου μας, περάστε πάρετε, περάστε πάρετε: Μῆλα καὶ κυδώνια, πορτοκάλια καὶ λεμόνια, σάρκινα ἄδηκτα κεράσια, σμέουρα καὶ πεπόνια, χνουδόπρῳρα ῥοδάκινα, μελαγκράνια μοῦρα, ἐλεύθερα ἀγριόμουρα ξινόμηλα, κούμαρα ἀνανάδες, βατόμουρα, φράουλες, βερίκοκα·― ὡριμάζουν